inflamed !

2020-01-01T00:00:00.000+05:30

kartin kartin kartin kartin kartin kartin kartin kartin kartin

I'd rather..

கவிதைகள் lines that filled loneliness

eyeQ ignore my english

QuiK cup coffee taste

Jobs kartin published

Robs presentations ppt.

But its them moments captured

2018-02-09T19:59:00.000+05:30

TEST DRIVE

அனன்யா

2011-11-29T18:18:00.001+05:30

அனன்யா அழகு
அவை கருப்பு
அவை அபஸ்வரம்
அவ்வப்போது அசுத்தம்
அவை மிகை
அனன்யா அபூர்வம்
அவைபோலில்லை
இருந்தும்
அவளின் ஓவியப்புத்தகமெங்கும்
ஆங்கிலத்தின் சின்ன 'ஆர்' என
அத்தனையும் காக்கைகள்!

Gupta girls and Gawande !

2011-10-23T17:37:00.001+05:30

Its a week which made me weak. One who claims healthy should come back after reading this WHO's claim on health. "Health is a state of complete physical, mental and social well being and not merely the absence of disease or infirmity". I doubt i can ever be.

Saying that, the flow of Google->Wiki->Links->Blog doesn't require much health either. So, even not at ease, i queue two health men to you.

Sanjay Gupta M.D. A neurosurgeon in his forties. The CNN face. The Composer of Chasing life and Cheating death. People called him one of the sexiest in 2003. Forbes labelled him among the 10 most influential celebrities of running year. But the fascinating part of his story is the fans, of females, naming themselves Gupta Girls. Their site says it all.

Atul Gawande, another surgeon, "Better" known for his "Complications". A Rhodes scholar, A MacArthur fellow, went on to feature as a thinker in 2010's Time 100. The New Yorker pages out most of his works. While his personal best was getting loaded on my tablet, the pathetic part in me buried its head into his 'Checklist manifesto' to get something right.

Tail piece: Physicians think. Surgeons make you to.

with clueless clouds

2011-10-15T18:20:00.000+05:30

To read (part 1) click here (part 2) click here (part 3) click here (part 4) click here (part 5) click here (part 6) click here

Coffee. A refresher. An energizer. The bean which has been brewed for a break. Coffee break. A lighter phrase. She remembered that particular day nevertheless for the right opposite. Coffee breaks. The heavier sentence. First was the fire he lit. Followed were the sillier splits. Flurry of rage surrounded the beverage. He left the table desisting the half empty cups not realizing that it could be viewed half full as well. Sitting deserted in his room, she wished to think no further on that spat. Forcefully focusing away the mind her eyes fixed a flow of CPR pinned on his wall. She read aloud the thing which could bring back a heart. Adrenaline.

Adrenaline is a drug. A drug bottled in ampoules; diluted to ten for venules. Called epinephrine, it reverses the shock; revives the heart. In vivo, adrenaline is a hormone. A hormone that opens your breath; fastens your beat. Fight or flight, it remains the one which makes one's system sympathetic.

Not a surgeon. No house either. Yet they are called house surgeons. Its an year when an intern gets all the rights to fare every wrong. An year when simple is even a sphygmomanometer. One need not spell; does not write; just feels the pressure. And with the pressure, the distance dwindles. They were no exceptions either. The past pointing beyond proximity, their little brains resumed with a scanning speech. They rebound. Whichever the way, with a firm jerk, the pendulum swings. So does the knee.

Knee. The double 'ee' makes it more sweet. Steadily she recalled the period of unsteadiness he brought in.

(will extend)

TeA LeavEs # 5

2011-10-09T21:51:00.003+05:30

The cursor

Names are not random. If you are a believer of God, then believe this too. He was named Jobs. Rightly for what he was sent to do. He named it Apple. Till then what was a forbidden fruit for the mankind. One can't just stop with a sentence saying 'Steve Jobs is a genius'. I doubt even the Edison invented first electric bulb would have looked all that ostentatious as an iPhone. An adopted, a college drop out, a sacked boss, he just kept finding ways to stay. And transformed fingers into feathers to erase every blinking cursor. While the world is paying glowing tribute to this iCon, all i can manage is to give up the idea of jailbreaking my iPad 2.

The browser

It has been seven long years since i saw an inland letter. Not the same case when it comes to a library at least. Late Saturday evening, i had a bike not a helmet, while Madhu, having the opposite. All we needed was just another helmet, and on, we headed on. The Browser(click to see address) is a bookstore, in with its best part, a library which lends. Enthralling was the logo at entrance, i logged in with him leading. With all due respect to Steve Jobs and his iBooks, i admit, books in paper are the best things to sleep with. Most out there believed in Revolution 2020 while i was eying for Glimpses of world history. At last, me, becoming an ACE member with a thousand rupees worth in hand was the end of a story. May be the start of one.

Leaf

# And one more thing Concept iPhone (youtube)

# Sony cybershot zooming with 16x. say cheez

# Pic.: In the end, this is exactly what happens to one's memory !

full moon days

2011-06-23T13:59:00.007+05:30

To read (part 1) click here (part 2) click here (part 3) click here (part 4) click here (part 5) click here

Spleen. The scavenger. Hides under. Reticent. Taciturn. All until it doubles to emerge. To emerge firm; To emerge huge. She was flipping through the ruled papers of his ruleless diary. She knew, not any mighty sword could pierce through her silence than a carefully chosen pen. A dog eared page marked her arrival in his subsistence. With his hasteless handwriting, the lines on it read " Ever since the day i could remember, i was told about stars; trained about aiming at them; kept busy counting them; until today someone made me forget all the numbers; and took to the overlooked structure holding my fingers. She emerged, so the moon".

Moon. A natural satellite. A satellite which takes all the heat and emits a cool light. A satellite which moves in synchrony with mother earth. Which remains lunar to underscore what goes around comes around. Unlike other stars, moon is one structure which stays ever reachable.

Final year. The coarse in the entire course. When every look goes undermined; every book gets underlined. Between them, the signs were getting clear; the compendium getting heavier. Bailey & Love. Began to teach the end to end anastomosis. And it happened. Over a table. Served was a coffee.

Coffee. The double 'ee' makes it more sweet. Perfectly, she remembered the first time he spelled it.

(..will spill)

its just one of those

2011-05-29T20:09:00.005+05:30

To read (part 1) click here (part 2) click here (part 3) click here (part 4) click here

Three. The fifth in Fibonacci sequence. It was one number he had encountered every time in consequence with chances to take. Throw a ring to through an exam, they had always given him three chances. Life behaved no different when it was about her. Gone were the attempts two between the two. There, she was seated in his own room, giving him the third and the last chance of his life to discover her again. And he was somewhere unaware. She felt lonely. The 2x2 table in front didn't attract any sensitivity, but the specificity rose to cent when her eyes fixed the lone blue diary on it. Dusting out the hardcover, she could guess what would be the pages like. So interminable was the solitude, she decided to open it. Page one unwound with a world map. The nations were many. She stared at the Germany. And between the two, The Berlin Wall.

Berlin Wall was a barrier. A barrier which was built in a land that squared the likes of Einsteins and Beethovens; in a land that tallied the marks of Hitler and Marx; in that land which had seen Wars and now known for Cars. Berlin Wall was there as a barrier to make believe us all, "Every wall will fall".

Pre-final. Thats how the year was called. An year of eye contacts. Amid the cases of cataracts, she acted ignorant to all his cat acts. Sneaky sights. Sensed was her innocence and tensed was his conscience. He even broke a torch. She still remained a bright pupil. Reacting brisk; Finding small things he did even miss. Left was up but she went from right. And felt. The just palpable spleen.

Spleen. The double 'ee' makes it more sweet. In no time She thought, remembering how easily in her he carved a notch.

(...will enlarge)

An Oxymoron day !

2011-05-26T15:00:00.000+05:30

While i am still figuring out a label for this brief, you can go through what i did go through.

Its 5 a.m. and many of you would like to call it as an early morning, but it still was a late night for me. Having eased at least two from the embracing hands of Nellcor Puritan Bennett, i stepped down the stairs to get the powdered milk coffee which somehow managed to power me away from somnolence. The coffee was same, but not the compass. It was too bright for a 5 a.m. May be i haven't seen any 5 a.m since this summer. That pushed me a few meters outside under ozone before preparing to dive deep into morning arteries.

I was at the newly made car parking wedged between two 'advanced' buildings when only a sip of what is left in the plastic cup. For a moment, i thought i was standing in a place which fitted a little forest. It was indeed a great idea, of whomsoever it had been, to care the trees while making the road for cars. Neem, Mango, Guava, Bamboo, short, tall, spreaded.. there were all kinds. And the best part of them was the birds they sheltered. I am ashamed to say here that i could identify only crows among the wide array.

Morning ground was healthy. Yes, i better call it as morning. Those few who ran around in shorts seemed happy. A father was bowling at his son's bat. I wonder how fast a father could throw the ball at his son to get him out.

Walking back was not easy but compulsary.

It was delighting to find the newspaper arriving at the gates so early. So there i was, reading it fresh before the pages being spreaded in the coffee room. Filled in them were all the passport sized faces which topped the year's IIT-JEE. 89% were boys yet it was the first girl Sumedha's letter to her coaching centre, which featured half of the first page. With a clean flowing handwriting and a striked out help~~ful~~ to convert it to help~~ful~~^ed, it exhibited her school pen throughout. Looking at the clock, i left leaving a sat sri akal at the desk.

Then the Class. The last 's' sounded 'h'.

Harmony retrieved when i shared a piece of sweet with a kid from the box offered to me by someone. It was a busy thursday clinic, and she strained to find me before leaving to say, 'Uncle, Happy birthday!!"

its 3 p.m now , and i call it a day.

An oxymoron (from Greek ὀξύμωρον, "sharp dull") is a figure of speech that combines contradictory terms. such as a 'perfect mistake'.

Quite the contrary

2011-05-22T01:19:00.003+05:30

To read (part 1) click here (part 2) click here (part 3) click here

Green Apple. The symbol of unconventional. The plant and the planet featured red and fresh. She fell for the refrigerated. And kept cold were every untold. The room too was getting cold. She needed to bear the wrath of some authors to make herself seated. It was all books on that chair before she put them down. Top dangled was Darwin. His natural selection. Submerged in thoughts, she connected the dots. Change was gradual. Small. But continuous. It was a process which brought her new strains; which rendered her immune to any pains. The theory of her evolution parodied with one such microbiology lecture. Antigenic Drift. The impact one's influence had left. She could isolate him. The Influenza.

Influenza is the virus. The virus which reads H1N1 this year; Nose and eyes, the onset brings out tears; Avian, swine, equine, it shifts every gear; The virus which is commonly cold; randomly rocks the world. Influenza is that virus which shows 'the fittest survives'.

Surviving. A thin line separated it from Living. What he encountered with books were the former. Whatever in the wards he enjoyed were all the latter. And that thin line started figuring freely and far frequently in his shoulders. Stethoscope. This part of their life could very well be a tale in every others diary. Year two curriculum ever remained a blossom of pairs. The year when everyone ear-pieced to hear someone's heart. Clicks in many; Splits in some. The hurried heard murmurs. With fingers prior to ears, he stayed systematic. And thence she stayed a 'thrill'. Anything above grade three.

Three. The double 'ee' makes it more sweet. This time she thought, remembering how he took her that far.

(...will count)

it rained all day

2011-05-17T21:56:00.003+05:30

To read (part 1)click here (part 2) click here

Bleed. The florid red. Physics taught her how to extract any colour from white. Physicians trained her to paint that again back to same white. Dressing. With hundreds of whitecoats in that hall, the bleed couldn't even last a minute. Her cotten wrapped finger wasn't that heavy but having cornered in the crowd, he visibly was. She understood, she was not the only one cut then. The night was falling fast, a bit too early for the summer. The reason that he was not around brought the darkness even faster. With the sense of familiarity following her strongly in that room, she found no difficulty in locating the switch to turn it on. Light.

Light is the word. The word which emits energy; which by noun, brings illumination; by verb, burns things bright; by adjective, turns heavy negative. Light is the word which meets you traveling three hundred million meters in one second. Light is one word which makes everything visible.

It was visible. He attracted her. It was also visible at least to her that she too attracted him. The world spun full one year without disclosing it to even one ear. Year two was pathological in her book. Pathological in its very fact that it stretched eighteen months yet was called an year. More classes happened and more happened in classes. They taught 'A for apple'. Everyone read 'Apple is red'. She did learn 'Apple is also green'.

Green Apple. The double 'ee' makes it more sweet. Once again she thought, remembering how he remained ever an unforeseen.

(...will grow green)

you walked my way

2011-05-16T00:32:00.002+05:30

To read (part 1) click here

Wheeze. The sweeter sound. Her friends used to call him a 'crackle'. But she knew he was not. And he was not. Not able to pinpoint but she sensed some familiarity in that small room. By the time she opened the only window there, her hippocampus did drag her into the college campus. He was not the first day- first sight to her. To be precise it was day 12. It was the day she felt that strange feeling she had come across till then only in books. Butterflies in the stomach. It was the day the whole batch was moved to the dissection hall. It was the day the ultimatum of life was lying naked in front of all. Cadavers.

He stands for the lad. The lad who sings a line or two before realizing it in a bathroom; who visits temples only to have a feel of his barefoot; who doesn't know how to tie a tie; who likes the way friends lie; He stands for that lad whom she shields.

It was an all girls table with a male cadaver where she stood with a scalpel. The surging adrenaline and the smell of formalin had already killed the surgeon in her even if there was one. Upon an open Cunningham, she extended her elbow to make her maiden bloodless incision on an unknown's chest. And that was when she heard him first. 'Careful, he could be someone's lover'. She could recollect those exact words in the exact tone. It was him. From behind. Impetuous with incision, the scalpel cut through her gloves.

Bleed. The double 'ee' makes it more sw'ee't. Again She thought, remembering how he turned her red for the first time.

(...will bleed)

Not just because

2011-05-14T15:36:00.002+05:30

She had almost kissed the ground. It was her first foot inside his room when an empty canister slithered across the carpet, powered by her firm heel over it. Down on one knee didn't look romantic there. Equilibrium remained one problem for her to confront throughout the life as she drew twice the volume of air into her lungs to hug the fast beating heart. Hands still on the ground, her first gaze inside the room at three feet height provoked her to single out a perfect antonym for the word "tidy" from her encephalan.

'She' stands for the girl. The girl who goes unnoticed in a train; who finds time every day to fill her bottle with boiled water and her pen with fountain ink; who completes all the half read books when given a weekend; who possesses more convolutions in her brain than the word 'possesses' itself. Or 'She' stands for that girl whom he treasures.

"Chaos" was the immediate riposte that flashed to tackle the "tidy" word although her cortex wasn't quite convinced with that antonym. Back to balance wasn't difficult then as getting up from a fall had been an accustomed exercise in her recent routine. Once on feet and a fair look around, she decided to begin from the first hurdle, 'the canister'. Not too long it took as she hunted out the thumb sized cylinder under a 2x2 table in the room corner. The seven long years of medicine had shaped her to figure it out on the first look, nevertheless her lips for once whispered the name written on the blue label; 'Asthalin'.

Wheeze. The double 'e' makes it more sw'ee't.... she thought, remembering what he told her once.

(...will wheeze)

TwO more to A weeK

2011-05-09T19:25:00.003+05:30

Tailing the same thread (part 1) , once i promised for a 'no extension', simply means i am just a homosapien. I believe and have to say, at least 'two' is tolerable.

Sit watching the moon, the light delights. Do the same at noon, invariably it blights.

to the point, two now.

To simplify Satyajit Ray. My faint knowledge on Oscars identified him only as a film director, until i Wiki-ed him this week to get the entire picture and ended up fainting. The tall, talented auteur from bengal fell into filmdom drawing inspiration from italian neorealistic movie 'Bicycle thieves'(1948). From there on, his storey is history crowned with The Apu triology at the apex. There was an amazing writer in him too who spilled science in short stories. You can find it difficult to elude his Feluda from a kid's bag. All said, we can argue, as Ray was born with all the rays of wisdom from his ancestry. But what i feel, Silver or Eversilver, everyone of us are born with a spoon in hand. The make of it doesn't matter as long as we scoop it big.

Who else is Binayak Sen. Most of us are aware of this doctor's recent decade. Sen, a largely known public health physician, is indeed a paediatrician and a product of CMC vellore. Civil liberties, human rights, sedition and conviction are a few terms google gathered under his name and his works on health also dealt the hunger deaths in the underprivileged of Chattisgarh, arguably the Rice bowl of India. As an amateur, i edit everything else, and bring you an editorial from THE LANCET which draws atleast a drop when you pierce. If you are blessed with a Login Password, then tour through the recent INDIA SERIES from this weekly founded by Wakley.

Tailpiece: All is 'well' until we decide into which one to jump

Left behind Legacy

2011-05-03T01:00:00.007+05:30

They call it a pamphlet;

They say, it was being written sitting inside a grim room;

More they say, it was by the twenty four year old while counting his days for death.

All i understood and also what i stress you to understand is that this writer is not at all just the likes of 'an amateur angry young man'

Out stands the patriot, he is awfully intelligent!

From the pen of Bhagat Singh..

October 05, 1930

Why I am an atheist?

A new question has cropped up. Is it due to vanity that I do not believe in the existence of an omnipotent, omnipresent and omniscient God? I had never imagined that I would ever have to confront such a question. But conversation with some friends has given me, a hint that certain of my friends, if I am not claiming too much in thinking them to be so-are inclined to conclude from the brief contact they have had with me, that it was too much on my part to deny the existence of God and that there was a certain amount of vanity that actuated my disbelief. Well, the problem is a serious one. I do not boast to be quite above these human traits. I am a man and nothing more. None can claim to be more.

'Belief' softens the hardships, even can make them pleasant. In God man can find very strong consolation and support. Without Him, the man has to depend upon himself. To stand upon one's own legs amid storms and strong winds is not a child's play. At such testing moments, vanity, if any, evaporates, and man cannot dare to defy the general beliefs, if he does, then we must conclude that he has got certain other strength than mere vanity. This is exactly the situation now.

Judgment is already too well known. Within a week it is to be pronounced. What is the consolation with the exception of the idea that I am going to sacrifice my life for a cause ? A God-believing Hindu might be expecting to be reborn as a king, a Muslim or a Christian might dream of the luxuries to be- enjoyed in paradise and the reward he is to get for his sufferings and sacrifices. But what am I to expect? I know the moment the rope is fitted round my neck and rafters removed, from under my feet. That will be the final moment, that will be the last moment. I, or to be more precise, my soul, as interpreted in the metaphysical terminology, shall all be finished there. Nothing further.

A short life of struggle with no such magnificent end, shall in itself be the reward if I have the courage to take it in that light. That is all.

courtesy: marxists / boloji / the hindu

few more in my wishlist

Resurrection

2011-04-26T20:41:00.005+05:30

He is God

He is motionless

He is tied to machines
His eyes are closed
His breaths are measured
His face fails to glow
And the heart a little slow

The people around wear a tight face
Hung on the wall is another God only to have a light gaze

He too is motionless

Its a Children's Hospital.

உயிர்த்தெழுதல்

The emperor of all maladies

2011-04-21T23:59:00.003+05:30

This is how it starts. Carla wakes up one morning feeling that something is wrong. She has been having headaches, but not of the normal, take-a-pill-and-relax type. These headaches come with a sort of numbness, and now she notices some other things that aren’t as they should be. There are bruises on her back that she can’t explain; her gums have been going pale; and she’s very, very tired. She goes to her doctor, but he can’t tell her what’s wrong. Try some aspirin, he says; maybe it’s a migraine. The aspirin doesn’t help, so she finally asks for some blood tests and soon she winds up at Massachusetts General Hospital, in Boston, where a young and talented physician gives her the preliminary diagnosis: acute lymphoblastic leukemia (A.L.L.).

Carla knows nothing about lymphoblasts, or why she’s going to have to have a bone-marrow sample taken, but she knows about leukemia. It’s cancer of the blood. She’s terrified, and she may not be in a state of mind to take in the oncologist’s reassurance that A.L.L. is “often curable.”

Carla now enters not just a cancer ward but a cancer world. The ward is what the sociologist Erving Goffman once called a “total institution,” like asylums, armies, prisons, monasteries, and Oxbridge colleges—an institution that strips you of your identity and equips you with a new one. She’s given a case number, a bracelet, a hospital gown. Some of her physicians will know her name and what she was before becoming a cancer patient, and some will not. Her chemotherapy ward is an environment made sterile in order to protect her soon to be therapeutically devastated immune system from infection, so her relations with family and friends are reconfigured along with the rhythms of her days and weeks. She’s now a case.

Abstract from - "The emperor of all maladies: a biography of cancer" by Dr. Siddhartha Mukherjee
Won The Pulitzer Prize 2011 Review http://www.newyorker.com

i bought it here

TeA LeavEs # 4

2011-04-04T02:50:00.003+05:30

Pain in the rear

The one who composes it hardly ever conceives it. The saying fits perfect for the brain cortex in pain's context. The brain itself has no nociceptors. So does the brainy. I was talking to one such lad (Arvind Swaminathan, ~~and he is not in facebook~~) who just instilled me the inking of another such man named Sir Charles Sherrington. My system turned nervous when it got a glimpse of this Nobel laureate's integerative action on Nervous system. But the point for which i brought him here is his definition of pain which goes.. pain = the psychical adjunct of an imperative protective reflex. How joyous it gets to read this. How positive the way it is to define this most negative word. The wise man hid inside all the sense of unpleasantness that accompanies pain just to embellish the benefit it brings. And thats how it has to be..Pain in the rear, put in the rear!

Sick i am as Sikkim

Live no broader but have a border. Sikkim is just it. This little state is in a landlocked state but a land of taste. Dotted with Gangtok, Map of India draws her 'thumbs up' with this Kangchenjunga container. Sometimes, life makes one feel the same. People around, peak inside, gangtalk on.. its all yours as long as you stand the border. Climb yourself to announce you broader, the world puts you 'ever rest' in despair.

Leaf

Will face the wrath of all if this one doesn't feature this day. WC 2011 (c) youtube

Book'ed online 'A doctor in little Lhasa'. to read about the red.

Pic.: Shimla _ the Queen of hills (# from a king's balcony)

say cheez !

2011-04-03T18:36:00.000+05:30

பேசி முடித்துப்
புன்னகைப்பாய்..
மழை நின்று
அங்கொரு காகிதக் கப்பல்
மெதுவாய் துவங்கும்..

வயதுரைத்தல்..

2011-04-03T18:34:00.000+05:30

அறையைச்
சுத்தம் செய்த நாளில்
அகப்பட்ட
ஆபாசப் புத்தகங்களை
அடுத்தவனுக்குத்
தந்ததாய்க்
கவிதையெழுதியிருந்தேன்
ஆண்டுகள் முன்பு..

அவனும் எழுதியிருக்கலாம்
அதுபோலவொன்றை
இன்றைக்கெல்லாம்.

Music chair..

2011-04-03T18:28:00.000+05:30

இறுதிச் சுற்றில்
இரைந்தோடிப் பிடித்த
நடு நாற்காலிக்குச்
சொந்தமாக்கிய
சோப்பு டப்பாவுக்குள்
சேர்த்து வைத்திருக்கிறேன்..

என் மடியமர்ந்து
ஏமாந்தழுத உன்
ஐந்து வயது
ஈர விழிகளை...

நவநீத கிருஷ்ணனும் நானும்

2011-03-29T01:17:00.000+05:30

அவனை எனக்கும் கொஞ்சமாகத் தெரிந்திருந்தது. இங்கிருந்து மூன்றாவது அறை. இயற்பியல் படித்திருந்தான். இயற்பியலை இயற்பியல் என்று 'பிசிக்'காமல் சொல்பவன் நிச்சயம் வேலையில்லாதவனாகத்தான் இருக்க முடியும். என் கணிப்பு முழுக்கச் சரியானதாவென்று தெரியாது. ஆனாலும் குறைந்தபட்சம் படிப்பிற்குத் தகுந்த வேலையிலாவது அவனில்லை என்றே பார்த்தபோதெல்லாம் பட்டது.

அவன் துறை ஆட்கள் கொஞ்சம் பேரோடு பழகியதுண்டு. மிஸ்டு கால் முதற்கொண்டு நியூட்டன் மூன்றாம் விதியேவென வாழப் பிடித்தவர்கள்.

அவன் வேறுபட்டிருந்தான். அன்னியோன்யமற்றிருந்தான் என்றும் வைத்துக்கொள்ளலாம். இவ்விடத்திற்கேவுரிய புலம்பல்களுக்கும் புளகாங்கிதங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனாகத் தெரிந்தான். இறந்து போன தந்தையென்பதாகவோ நோயிலிருக்கும் தாய் என்றோ இன்னும் கல்யாணமாகாத தங்கையென்றோ ஒன்றும் இருப்பதாய்த் தெரியவில்லை. இருந்தாலும் கூறியதில்லை. மற்றபடி எப்போதும் சிரிப்பான். எப்போதாவது சிகரெட் வாசமிருக்கும் அதில்.

நேற்று போலீஸ் விசாரணை நடந்தது. தூரத்து உறவென யாரோ ஒருவர் மட்டும் வந்திருந்தார். சம்பிரதாயம் முடியும் வரையில் இருந்தார். ஒன்று விட்ட அறையென்பதால் என்னிடமும் விசாரித்தார்கள். மற்றபடி பெரும்பாலும் அதே பதில் தான் இருந்தது எல்லாரிடமும். எதுவும் பேசியதில்லை என்பதாகவே. கைப்படக் கடிதம் எழுதி வைத்திருந்ததால் அவர்களுக்குச் சுலபமாகப் போய் விட்டது.

என்றோ நடந்தது அல்லது என்றும் எங்கேனும் நடக்கிறது. புதிதாய் ஏன் எழுதுகிறேன் என்பதாகப் படுகிறது உங்களுக்கு. அன்று கடிதத்தை அவன் ஒரு புத்தகத்தினுள் வைத்திருந்தான். அப்புத்தகத்தின் புதிய பதிப்பு வெளிவரும் பட்சத்தில் வாங்கலாம் என்றிருக்கிறேன். முற்றும்.

(drafted days ago... failed in giving a finish)

ஒருபுறச் சமன்பாடுகள்..

2011-03-29T00:53:00.000+05:30

உறைந்த குளிரிடம்
தோற்றிருந்த சூரியன்
சுரணை கொண்டு சுடத்
தொடங்கியவொரு
பிப்ரவரி மாதத்தைப்
பிளந்தவாறு நின்றது
அந்தக் காதலர் தினம்...

ஏறக்குறைய என்
வாழ்வியலையும்
நாம் நானென இரு கூறுகளாக்கி..

இதில்
நாம் என்று குறித்ததொன்றும்
கூடியிருந்ததன்
வெளிப்பாடன்று..

வெறுமனே ஒருபுறமானதொரு
சாத்தியக் கூறுகளின்
சமன்பாடெனக் கொள்ளலாம்.

அடுத்து வந்த அத்தியாயங்களில்
மனக்கணக்குகளைப்
புறக்கணிக்கும் முனைப்போடு
வாய்ப்பாடுகளுக்கு
வழிவகுத்திருந்தும்

குறிகள் தவறக்கூடிய
குளிர்கால இரவொன்றில்
நீ வந்து போயிருந்தது
லீப் வருடமென
நினைவுக்கு வந்தவனாய்..

வலப்புற வெற்றிடத்தில்
உனக்கான
இருபத்தொன்பதாம்
கவிதையை எழுதத் தொடங்கினேன்..

ஒரு பழைய டைரியிலிருந்து..

2011-03-27T19:25:00.005+05:30

கிழிக்கப்பட்டுக்

கப்பலாகிப் போன

டைரியின் நடுப்பக்கத்தில்

என்ன எழுதப்பட்டிருக்கும்

இப்பெருமழை பெய்திருக்காவிடில்.

சமீபத்தில் புரட்டிப் பார்க்க நேர்ந்தவென் பழைய டைரிக்குள் கிடந்ததிந்த மழை. நீளமில்லாது சற்றே சதுரத்தைத் தொட்டு நிற்கும் அந்த நீல நிற டைரி நினைவில் நன்றாகவிருக்கிறது. புத்தம் புதிய டைரியில் பெயர் எழுதவும் மனம் வராது பின் அடுத்த ஆண்டில் ரஃப் நோட்டாகப் பிரயோகிக்கும் பள்ளிக்கூடச் சிறுவனிலிருந்து கொஞ்சம் பெயர்ந்து நான் எழுதியிருந்த முதல் மற்றும் ஒரே டைரி அது.

2003

திறந்ததும் பெயர் புனைவில்லாதிருந்தது. முகவரியும் முதலிரண்டு மாதங்களும் ஒன்றுமற்றிருந்தன. அடுத்ததான பக்கங்களிலும் பீக்கருக்குள் தண்ணீர் வரையும் சிறுவன் தெளித்துப் போகும் கோடுகளைப் போல சிற்சில ஒற்றை வரிகளே விரவப்பட்டிருந்தன.

'தரச் சந்தரப்பமில்லை.. பேனா மூடிக்குள் நான்' என்று திறந்து கொண்டது தொடக்க நாள்.

'ஒவ்வொரு முறையும் இரண்டிரண்டு பக்கங்களாகவே திறக்கின்றன புத்தகங்கள்' என்று சலித்தது ஓர் ஒற்றைப் பக்கம்.

'சட்டென நின்றுவிட்ட போதும் நீ மழை' என்பதின் நீ என்ன பாலாகவுமிருக்காலாம் என்ற எண்ணம் தோன்ற விடாமல் தொடர்ந்தன இன்னும் சில 'நீ'க்கள்.

நண்பன் பிறந்த கேக், நகரத் தெருவில் நகரத் திரிந்த பைக், தலைமேல் பிரதிபலிப்பானில் எழுதிப் படித்த மைக் என்று ஆங்காங்கே சில ஆங்கில ஸ்மைலிகள்.

தொலைந்துபோன புதுச் சட்டையைத் தொலைக்க முயன்றிருந்தன நிறையப் பக்கங்கள்.

வெறுமனே இருந்தன வேறு சில.

இறுதி இலக்கம் அழிக்கப்பட்டவொரு தொலைபேசி எண்ணுடன் மூடிக் கொண்டது பின் அட்டை.

முனை மழுங்காமல் முடிந்து போனது மூன்றில் முடிவுற்ற இரண்டாயிரம்.

-----

முதல் வரியிலோடிய கப்பல் குறித்தான என் தேடலில் டைரியின் எவ்விடத்திலும், பெருக்கல் குறியின் குழிகளுக்குள் புள்ளிகள் தேங்கிய அதிமுக்கியம் என்பதாகவெந்தப் பெருமழையும் தென்படாதிருக்கையில் நடுப்பக்கம் கிழிந்திருந்தது தற்செயலெனக் கொண்டாலும்,

'தொட்டு விடாதே.. பட்டாம்பூச்சிக்கு நடக்கத் தெரியாது' என்றோடும் வாசிப்பின் நடுவிலொரு சாயம் மங்கிய சாக்லேட் பேப்பர் பறக்கக் கிடைத்தது முழுதும் தற்செயலாகச் சாத்தியமில்லை.

TeA LeavEs # 3

2011-02-18T12:12:00.003+05:30

Love the Jungle
Human beings are 'beautiful'. But on their rise to this honour, there eluded from their armory a treasure termed 'natural'. Myself being a largely uninterested animal on animals, never heard of anything about this most expensive documentary until madhu's plugged in hard drive drove me towards a folder titled 'PLANET EARTH'. The eleven episode long series that took 2000 field days of filming hit the air in 2006 via BBC for the world to see. Having shot in HD footage, David Attenborough borrows you thoroughly into his narration. Leave alone the landscapes & living things, even a little plant unearths itself into the planet so beautifully. Being an animal to human, i highly recommend this one as a must view!

Love is a Jingle
Now i am forced to elaborate a litte further on my first line. Yes, 'Some' human beings are 'more beautiful'. And when enters such a someone as pronoun, then love ought to be the sole verb for the sentence. There are times in everyone where the age and sex matched of this verb with verbals prevail. But there too exists a harmonious noun beyond all these hormones. Also there is a long list longing this. Not even in your wildest imagination, you could have encountered a child of seven who already had lost his mother, being abdicated in hospital by an ailing father, smiling at you when his case sheet in your hands reading acute leukemia. The need of the hour, what else, but the noun, now!

Leaf

# Doordarshan was so near once! school chale hum (c) youtube
# Gran Torino (2008) in kitty. Growing old with Clint Eastwood!
# pic: Madras Gate - an mmcian view

Dharamsala Delights

2011-01-29T12:19:00.004+05:30

I recognised them as new arrivals by the look in their eyes. Frightened and wide-eyed, they absorbed everything with a kind of hunger. I had seen this look several times during my few months in Dharamsala. In the distance, the snow-capped Dhauladhar mountains rose out of the wide, verdant Kangra valley, the steep valley sides lined with rhododendron, pine and Himalayan oak. For these travellers from Tibet, pressed into an old bus labouring up the Himalayan foothills, this was the last step towards refuge.

The woman next to me had a baby strapped to her back. She was beautiful, her face open and smooth, her cheeks red from exposure. A rosary moved slowly and methodically in and out of her sleeve, each dark turquoise bead acting as an abacus for time and prayer. Suddenly exhausted, she leaned against my shoulder and gripped my knee for support, and eventually fell asleep against the seat in front.

As the bus lurched into McLeod Ganj, the family were overwhelmed with relief. The woman placed her hand on the grubby window as tears coursed down her face. She paid no attention to the Indian beggar children running alongside us with their matted hair and eager grins; her eyes were fixed on the scattered groups of Tibetans beyond. Once a popular summer retreat for British colonists working or living in Delhi, the hill station, otherwise known as Upper Dharamsala or "Little Lhasa", is now home to several thousand Tibetan exiles and their spiritual leader, the Dalai Lama.

It was February and bitterly cold, but even so, the narrow, muddy streets were filled with monks, nuns and lay people, crowding around the many stalls selling incense and reams of prayer flags. In a couple of days it would be Losar, Tibetan New Year, and the mountain behind the Dalai Lama's residence would be quilted with these bright tattooed squares. I paused at the racks of prayer wheels, watching the new arrivals feeling the smooth wooden pegs before spinning the colourful cylinders, clattering their mantras into the heavens.

I went to visit the refugee reception centre, where in the kitchen a smiling Tibetan woman hovered over a couple of enormous steaming pots, her long plaited hair tucked neatly into the back of her apron. She waved me towards the office, where I was greeted by a young woman who spoke perfect English.

"There is someone you should meet," she said decisively, after we had been chatting for a while. I was led into a bare room lined with benches and told to wait. A few minutes later she returned with a 14-year-old girl. Her name was Tenzin. On the insistence of her parents, Tenzin had left her home in rural Tibet with five of her friends and a small number of adults to try to reach Dharamsala, where she could be assured of a good education, safety and spiritual freedom.

The two-month journey across the Himalayas in the dead of winter had been harrowing. All her childhood friends had died of fatigue and exposure. Of the group of 15, only six made it to safety. Although Tenzin had survived the trip, she had lost all her toes to frostbite. Ignoring my protests, the woman urged her to show me her feet. Just at that moment two small boys ran into the room in their socks and skidded into a tangled heap. Laughing, Tenzin swung one bare, toe-less foot onto her other knee, caught my eye and beamed.

Since this first visit in 1999 I have grown to love this unique place, with its mix of Indian hill people, Tibetan exiles and "spiritual" tourists, and have returned again and again. Each time, I found myself profoundly moved and inspired. Yet for people like Tenzin and the woman with her baby on the bus, this place, this sanctuary, means so much more.

Kari Herbert (www.kariherbert.com) Courtesy: guardian.co.uk

TeA LeavEs # 2

2011-01-25T13:45:00.007+05:30

Sweet is a Tablet
Whether green or red, an apple is always white when you bite. The idea of getting a tablet PC catches you instantly at the sight of an ipad, and more so when your 14 inch laptop lately obtained the look of an onida tv. I was reviewing seriously the 500$ starter from apple, but it lacks many first hand features making a common buyer think twice. Though Key note (of course, extra cost) could point powerfully for presentations, my pen didn't drive delightfully on hearing the absence of an USB port. Adam is out and a 30$ one is on the make, and all read, I wish the story could end with choosing anything from samsung galaxy to dell duo. Go for duo!

Pills get bitter
Like or Unlike. There can be no in between emotions when you encounter a life in a metro. Yesterday, by chance, i too was at the screening of 'Dobhi Ghat' in fun cinemas after a weary sunday ER. We were fifteen full minutes late to reach and luckily it was still 'vicco' aunty on the screen. The film unfolded with an italian 'a' tag stating aamirkhan's. By large, i held aamir as a north indian counterpart of kamal hassan. But he is not, may be more. The movie moves with interwined lifes of three singled outs and a taped background. The portrayed Mumbai looked no different from my own & known Chennai apart from the sea being the arabian. No songs, no piss times, 'F' word, smoke.. as i already said, Like or Unlike.. i click the first, but with a footer cautioning nine out of ten times my foot slips. Kiran rao carries you so effortlessly from a road taxi to a luxury sedan without shifting gears. But again i warn you, its not for them who can't stand the mute grandma remaining mute even at the climax.
In my book too, pills are bitter, but they probably could bring out the better!

Leaf
# Gods are not born, not made, but sometimes they just happen! Sachin at 16 (you tube)
# Couldn't yet Etios.. test a leg!
# Photo: my thesis mug'd up

எட்டரை பஸ்

2011-01-06T16:14:00.001+05:30

பள்ளி நிறுத்தம்
தாண்டிவிட்டது

நடத்துனன் நிம்மதியானான்

இடம் கிடைத்தவர்கள்
அமர்ந்து கொண்டார்கள்

நான் தூங்கத் தொடங்கினேன்

எவர் பையிலும் புத்தகமில்லை.

Tequila

2010-12-26T02:07:00.004+05:30

'What's in a name? that which we call a rose
By any other name would smell as sweet'

Juliet could not have convinced Romeo with these wisdom words if 'tequila' had featured in Shakespeare's shelf. The name is as glamorous as the way it gets served.

Tequila, an agave plant, surrendered the name to a place in Mexico where its being grown, is known now as a distilled spirit with its own uniqueness. Its 130 odd years now since Don Cenobio Sauza bottled it to the USA which ultimately has splashed the spanish name (> te'kila) world over.

The speciality of Tequila lies in its style. Its called a 'shot' each one, and to hold the glass 'caballito' for every single gulp is indeed a jingle. Salt and a slice of lime sums up the spice it brings.

I m not spilling anything on body shot though.

Wonder how a thirty ml serving is being ballooned to a thousand gallon business. Where size doesn't matter, style matters.

Spirit not in right spirit is injurious to health (pic. courtersy: fingers and friends)

ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்கப் பள்ளி

2010-12-25T16:10:00.000+05:30

வெள்ளைச் சட்டையை
இரண்டாம் நாள்
அணிந்திருப்பதன்
தடயங்களைப்
பொருட்படுத்தியதாயில்லை
குழந்தைகளின் அதிகாலைகள்

TeA LeavEs.. # 1

2010-11-17T16:21:00.006+05:30

Status update
My gmail id was chosen in no time when i got an invite from kathir in 2006. But i dont assume it will be the same case once i am given a choice for @facebook.com. Monday, Mark Zuckerberg opened a new inbox which sure would have shaked the Gs and Ys of mail world. His status update being your email can get replied by even an SMS. Charity invites are already on ebay (700$ plus!) and by the time it hits us, atleast, 'cc' and 'bcc' shall not be the 'subject' of mailing!

Winning is contagious
Not so often, beautiful moments fall all of a sudden. I have first seen this girl exactly twenty days ago, on the road i usually take for work. She, in her early teens, beaming with the scent of adolescence, was pedaling a bicycle of a size way too small for her age on the sidewalk grass. It looked weird when a girl of her age just started learning it, more so stumbling and falling in front of everyone. Though i didn't care, before i crossed, we had a good look at each other once for a no cause. And there were none till today, to be on the same road again, to face her with the same bicycle, this time she, on the seat with her feet in tandem, steady and spreading the scent all along the way. And there, when our eyes met for one more time, were definite smiles crossing our lips!

Leaf
# the three ads so far from vodafone delights (class room, cycle, annual day) (c) youtube the class room held me seated for quite a while!

# didnt yet the social network (2010) . opine whether torrents or warrants?!
# photo: Amma'ritsar (2009)

sweet by chance # 0

2010-11-14T22:46:00.002+05:30

The way she opens
a box of chocolates
lifting the lid with her front teeth
and the folded fingers cupping underneath
I m no expert in poetry
yet this makes me to give a damn try

The way she picks one from her box
seems very specific though i never ask
There with a smile she comes near
gives saying 'yours is the sweetest' in the ear

I untwist the wrapper wondering why
she claims such a thing only for my

now you know as time passes by..

As far as the box she remains right
the one i got has to be the sweetest
just because of one simple fact
i shall never ever taste any of the rest.

Rolling die: boxed by Forrest Gump (youtube)

நீயன்னா

2010-11-02T18:46:00.001+05:30

எல்லாரும்
நீங்கள் தான்
நீ நீங்கலாக.

Chick one !

2010-10-19T14:27:00.011+05:30

A chicken grows into a hen to become a chicken again on someone's plate.

Life is some kind of circle where we all differ only in radius we stretch. Some go more, some go slow, to end the round in one or the other way!

There are always fond memories when these circles get little teened and to pick a chick-one, for me, its Steffi straight away!

I was hardly four when she did all four to complete the golden slam and carried on further for a twenty two to earn the 'greatest player' tag of the yester century.

The 'Fraulein Forehand' german was powerful, pony tailed, pretty and fittingly the poster toaster of eighties. Early nineties began with Seles selling firmly till Graf tilted the graph towards her after that stab between Seles' shoulder blades.

By '99, Steffi set herself free when she was still at no.3. The only regret of mine being, i was too young when she was just young!

Egg sample: A bit of fry by Hugh Laurie (youtube)

Check one: the slang 'Chick' is in no way meant to mark a 'fowl' or a 'foul figure'! (# in fact, a little infatuated)

Euthanasia !

2010-10-16T09:42:00.001+05:30

A full stop designed to perfection ends all sentences.

This week, I happened to enjoy the company of an observer in Martin (yet to facebook him!) for a couple of days in ER. From Holland, he climbed all above the sea level to witness our ways.

At first, other than hockey and football, i had nothing much to offer for the orange man on a coffee table. A little squeeze of my brain brought out some faint memory of dike and tulips, thanks to our school syllabus makers.

But its his presence which pushed me into the search of an enigma called euthanasia. I am surprised to find that he hails from a land where even child euthanasia is protocolized. Augustus died in the arms of Livia to begin the history of euthanasia. Since then not many but only Belgium, Luxembourg, the Netherlands, Switzerland, and the U.S. states of Oregon have legalized this 'deliberate killing of one for his benefit'.

Either voluntary or non-voluntary, by commission or omisson, the world is still defining and discussing the 'final exit' in every possible way. And my one line verdict is not going to sprinkle anything on top as after all we are still in the era of LAMA.

So far i know, 'To kill a mockingbird' is sin, but what about 'To kill an ill mockingbird'? Hope we soon shape the full stop!

For an experience: Million Dollar Baby (2004)

நிழல் விழா ஒளி

2010-09-26T19:27:00.003+05:30

நீ நிலா

நிலவு தொலைவு
நிலவு கறை
நிலவு குறையும்

நிலவை விடவும்
நெருங்கியே இருக்கின்றன
நின்று எரியத் தொடங்கும்
குழல் விளக்குகள்

சன்னல் கம்பிகளைத்
தெருவில் கிடத்துகிறது
அறையை மீறுமதன்
வெளிச்சம்

அமர்ந்து நிலவை எழுதுகிறேன்.

The EntrepreneuR !

2010-09-24T20:25:00.003+05:30

Dean Cooley, faculty, staff, distinguished guests, and, most importantly, the graduating class of 2007, it is a great privilege to speak at your commencement ceremonies.
I thank Dean Cooley and Prof Marti Subrahmanyam for their kind invitation. I am exhilarated to be part of such a joyous occasion. Congratulations to you, the class of 2007, on completing an important milestone in your life journey.

After some thought, I have decided to share with you some of my life lessons. I learned these lessons in the context of my early career struggles, a life lived under the influence of sometimes unplanned events which were the crucibles that tempered my character and reshaped my future.
I would like first to share some of these key life events with you, in the hope that these may help you understand my struggles and how chance events and unplanned encounters with influential persons shaped my life and career.
Later, I will share the deeper life lessons that I have learned. My sincere hope is that this sharing will help you see your own trials and tribulations for the hidden blessings they can be.

The first event occurred when I was a graduate student in Control Theory at IIT, Kanpur, in India. At breakfast on a bright Sunday morning in 1968, I had a chance encounter with a famous computer scientist on sabbatical from a well-known US university.
He was discussing exciting new developments in the field of computer science with a large group of students and how such developments would alter our future. He was articulate, passionate and quite convincing. I was hooked. I went straight from breakfast to the library, read four or five papers he had suggested, and left the library determined to study computer science.
Friends, when I look back today at that pivotal meeting, I marvel at how one role model can alter for the better the future of a young student. This experience taught me that valuable advice can sometimes come from an unexpected source, and chance events can sometimes open new doors.

The next event that left an indelible mark on me occurred in 1974. The location: Nis, a border town between former Yugoslavia, now Serbia, and Bulgaria. I was hitchhiking from Paris back to Mysore, India, my home town.
By the time a kind driver dropped me at Nis railway station at 9 p.m. on a Saturday night, the restaurant was closed. So was the bank the next morning, and I could not eat because I had no local money. I slept on the railway platform until 8.30 pm in the night when the Sofia Express pulled in.
The only passengers in my compartment were a girl and a boy. I struck a conversation in French with the young girl. She talked about the travails of living in an iron curtain country, until we were roughly interrupted by some policemen who, I later gathered, were summoned by the young man who thought we were criticising the communist government of Bulgaria.
The girl was led away; my backpack and sleeping bag were confiscated. I was dragged along the platform into a small 8x8 foot room with a cold stone floor and a hole in one corner by way of toilet facilities. I was held in that bitterly cold room without food or water for over 72 hours.
I had lost all hope of ever seeing the outside world again, when the door opened. I was again dragged out unceremoniously, locked up in the guard's compartment on a departing freight train and told that I would be released 20 hours later upon reaching Istanbul. The guard's final words still ring in my ears -- "You are from a friendly country called India and that is why we are letting you go!"
The journey to Istanbul was lonely, and I was starving. This long, lonely, cold journey forced me to deeply rethink my convictions about Communism. Early on a dark Thursday morning, after being hungry for 108 hours, I was purged of any last vestiges of affinity for the Left.
I concluded that entrepreneurship, resulting in large-scale job creation, was the only viable mechanism for eradicating poverty in societies.
Deep in my heart, I always thank the Bulgarian guards for transforming me from a confused Leftist into a determined, compassionate capitalist! Inevitably, this sequence of events led to the eventual founding of Infosys in 1981.
While these first two events were rather fortuitous, the next two, both concerning the Infosys journey, were more planned and profoundly influenced my career trajectory.

On a chilly Saturday morning in winter 1990, five of the seven founders of Infosys met in our small office in a leafy Bangalore suburb. The decision at hand was the possible sale of Infosys for the enticing sum of $1 million. After nine years of toil in the then business-unfriendly India, we were quite happy at the prospect of seeing at least some money.
I let my younger colleagues talk about their future plans. Discussions about the travails of our journey thus far and our future challenges went on for about four hours. I had not yet spoken a word.
Finally, it was my turn. I spoke about our journey from a small Mumbai apartment in 1981 that had been beset with many challenges, but also of how I believed we were at the darkest hour before the dawn. I then took an audacious step. If they were all bent upon selling the company, I said, I would buy out all my colleagues, though I did not have a cent in my pocket.
There was a stunned silence in the room. My colleagues wondered aloud about my foolhardiness. But I remained silent. However, after an hour of my arguments, my colleagues changed their minds to my way of thinking. I urged them that if we wanted to create a great company, we should be optimistic and confident. They have more than lived up to their promise of that day.
In the seventeen years since that day, Infosys has grown to revenues in excess of $3.0 billion, a net income of more than $800 million and a market capitalisation of more than $28 billion, 28,000 times richer than the offer of $1 million on that day.
In the process, Infosys has created more than 70,000 well-paying jobs, 2,000-plus dollar-millionaires and 20,000-plus rupee millionaires.

On a hot summer morning in 1995, a Fortune-10 corporation had sequestered all their Indian software vendors, including Infosys, in different rooms at the Taj Residency hotel in Bangalore so that the vendors could not communicate with one another. This customer's propensity for tough negotiations was well-known. Our team was very nervous.
First of all, with revenues of only around $5 million, we were minnows compared to the customer.
Second, this customer contributed fully 25% of our revenues. The loss of this business would potentially devastate our recently-listed company.
Third, the customer's negotiation style was very aggressive. The customer team would go from room to room, get the best terms out of each vendor and then pit one vendor against the other. This went on for several rounds. Our various arguments why a fair price -- one that allowed us to invest in good people, R&D, infrastructure, technology and training -- was actually in their interest failed to cut any ice with the customer.
By 5 p.m. on the last day, we had to make a decision right on the spot whether to accept the customer's terms or to walk out.
All eyes were on me as I mulled over the decision. I closed my eyes, and reflected upon our journey until then. Through many a tough call, we had always thought about the long-term interests of Infosys. I communicated clearly to the customer team that we could not accept their terms, since it could well lead us to letting them down later. But I promised a smooth, professional transition to a vendor of customer's choice.
This was a turning point for Infosys.
Subsequently, we created a Risk Mitigation Council which ensured that we would never again depend too much on any one client, technology, country, application area or key employee. The crisis was a blessing in disguise. Today, Infosys has a sound de-risking strategy that has stabilised its revenues and profits.

I want to share with you, next, the life lessons these events have taught me.

I will begin with the importance of learning from experience. It is less important, I believe, where you start. It is more important how and what you learn. If the quality of the learning is high, the development gradient is steep, and, given time, you can find yourself in a previously unattainable place. I believe the Infosys story is living proof of this.
Learning from experience, however, can be complicated. It can be much more difficult to learn from success than from failure. If we fail, we think carefully about the precise cause. Success can indiscriminately reinforce all our prior actions.

A second theme concerns the power of chance events. As I think across a wide variety of settings in my life, I am struck by the incredible role played by the interplay of chance events with intentional choices. While the turning points themselves are indeed often fortuitous, how we respond to them is anything but so. It is this very quality of how we respond systematically to chance events that is crucial.

Of course, the mindset one works with is also quite critical. As recent work by the psychologist, Carol Dweck, has shown, it matters greatly whether one believes in ability as inherent or that it can be developed. Put simply, the former view, a fixed mindset, creates a tendency to avoid challenges, to ignore useful negative feedback and leads such people to plateau early and not achieve their full potential.
The latter view, a growth mindset, leads to a tendency to embrace challenges, to learn from criticism and such people reach ever higher levels of achievement

The fourth theme is a cornerstone of the Indian spiritual tradition: self-knowledge. Indeed, the highest form of knowledge, it is said, is self-knowledge. I believe this greater awareness and knowledge of oneself is what ultimately helps develop a more grounded belief in oneself, courage, determination, and, above all, humility, all qualities which enable one to wear one's success with dignity and grace.

Based on my life experiences, I can assert that it is this belief in learning from experience, a growth mindset, the power of chance events, and self-reflection that have helped me grow to the present.
Back in the 1960s, the odds of my being in front of you today would have been zero. Yet here I stand before you! With every successive step, the odds kept changing in my favour, and it is these life lessons that made all the difference.
My young friends, I would like to end with some words of advice. Do you believe that your future is pre-ordained, and is already set? Or, do you believe that your future is yet to be written and that it will depend upon the sometimes fortuitous events?
Do you believe that these events can provide turning points to which you will respond with your energy and enthusiasm? Do you believe that you will learn from these events and that you will reflect on your setbacks? Do you believe that you will examine your successes with even greater care?
I hope you believe that the future will be shaped by several turning points with great learning opportunities. In fact, this is the path I have walked to much advantage.

When, one day, you have made your mark on the world, remember that, in the ultimate analysis, we are all mere temporary custodians of the wealth we generate, whether it be financial, intellectual, or emotional. The best use of all your wealth is to share it with those less fortunate.
I believe that we have all at some time eaten the fruit from trees that we did not plant. In the fullness of time, when it is our turn to give, it behooves us in turn to plant gardens that we may never eat the fruit of, which will largely benefit generations to come. I believe this is our sacred responsibility, one that I hope you will shoulder in time.
Thank you for your patience. Go forth and embrace your future with open arms, and pursue enthusiastically your own life journey of discovery!

N R Narayana Murthy, chief mentor and chairman of the board, Infosys Technologies, delivered a pre-commencement lecture at the New York University (Stern School of Business) on May 9 2007. courtesy: rediff BUSINESS

Ships at bay

2010-09-22T11:28:00.009+05:30

Eventhough the distance we cover definitely matters, trees on either side together make 'the road'!

This month started tunneling me to the path i have never neared. The tubular vision i already possess did no good either. It all went straight until an adenovirus found its way into my eye. A day off for conjunctivitis was good enough to orchestrate some old operas.

Heard about Lightscribe discs in 2007 when kathir gave a note and my notebook came with a sticker on it. It actually enables you to customize and print a label of your own on a compatible DVD. hp comes with the hardware and two more softwares will do the rest. But the real difficulty lies in procuring a compatible disc, which i too couldn't even after searching from musicworld to underworld. The hope was held at bay until e-bay rescued me with the offer of 5 discs for Rs (?symbol) 200/-. Waiting for the ship!

If it is Red, Black and White, i can't wait. Pentax k-x SLR comes with exactly the same and the look of it took me at the very first sight. SLR gets decoded into 'single lens reflex' (recent wiki wiser!) and her face for you finds its way from lens through mirror to viewfinder with a pentaprismatic flip. The best part of Pentax is the array of colours it has to choose from. 650 dollars ($) is being quoted rather cheap for this entry-level SLR by most reviewers and i am no expert in photography to comment on its work atleast until it also ships!

Travel tip: pass through Road to Perdition for one more time !

philadelphia & the PICH

2010-09-09T00:04:00.016+05:30

Appearance of an uneasiness is not unusual when you encounter something not so serene. That might have been one reason why i consciously avoided to open the folder named 'philadelphia' until last week. Although this Tom Hanks and Denzel Washington starrer was there at my hot cart, the one line of 'dealing with AIDS' kept it being sidelined for a long time. And i must accept, at the end, it really brought some drops out of my outer canthus!

The amazing part of this movie is not the two stalwarts performing to outdo each other, but the theme, of throwing the reality of homosexuality and the retroviral disease at your face. And can u imagine, this was shot in 1993 a time when even the best of medicos in our part of the world might not be knowing what is kaposi sarcoma!

Though they say there is a decade gap, we too are now catching up with knowing and doing a lot more than just wearing a twisted red ribbon on dec 1. Hundreds of kids attend our PICH (Pediatric Immunology Clinic-Hiv) getting hearts and HAARTs handed free! They teach us every time that 'life' is not just a jumble of 'file'.

Now, explain it to me like i am a four year old.. should i persist with the first line here?

கைக்கிளை

2010-09-05T09:32:00.005+05:30

நீ பெய்த மழை
நான் செய்த கப்பல்

ஏற்றுக் கொள்
இன்றேல்
ஏற்றிக் கொல்!

கற்றதும் பெற்றதும்..

2010-07-28T18:55:00.010+05:30

மே மாதம் மூன்றாம் தேதி, எனக்கு எழுபது வயது நிறைகிறது. இதற்கான அடையாளங்கள் என்ன என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். மெரீனாவில் நடக்கும்போது எதிர்ப்படுபவர்கள் பெரும் பாலும் என்னைவிட சின்ன வயசுக்காரர்களாகத் தெரிகிறார்கள். ஒரு தாத்தா மாட்டினார். நிச்சயம் என்னைவிட மூத்தவர். சிமென்ட் பெஞ்சில், என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார்.

"யு ஆர் எ ரைட்டர்! எனக்கு எத்தனை வயசு சொல்லுங்க, பார்க்கலாம்!" என்று கண் சிமிட்டலுடன் கேட்டார்.

நான் யோசித்து, ‘‘கட்டை விரலால் மூக்கைத் தொடுங்கோ" என்றேன்.

"எதுக்குப்பா?"

"தொடுங்களேன்!"

சற்று வியப்புடன் தொட்டார்.

"மத்த விரல்களை றெக்கை மாதிரி அசை யுங்கோ!" என்றேன். ‘‘இதிலிருந்து கண்டுபிடிச்சுட முடியுமா, என்ன? என்று, விரல்களைச் சொன்னபடி அசைத்தார்.

"ரெண்டு கையையும் பரப்பி, ஏரோப்ளேன் மாதிரி வெச்சுண்டு ஒரே ஒரு தடவை லேசா குதிங்கோ. பாத்து... பாத்து..."

"இது என்னப்பா ட்ரிக்கு?" என்று அப்படியே செய்தார்.

"உங்களுக்கு இந்த மே பன்னண்டு வந்தா எண்பத்தோரு வயசு!" என்றேன்.

அசந்து போய், "கை குடு. எப்படிப்பா இத்தனை கரெக்டா சொன்னே?"

"ஒரு ட்ரிக்கும் இல்லை, சார்! நேத்திக்குதான் இதே பெஞ்சில், இதே சமயம் வந்து உட்கார்ந்து, உங்க வயசு, பர்த்டே எல்லாம் சொன் னீங்க. மறந்துட்டீங்க!" என்றேன். தாத்தா மாதிரி அத்தனை மோசம் இல்லை என்றாலும், எனக்கும் சமீபத்திய ஞாபகங்கள் சற்றே பிசகுகின்றன. ஒரு அறையிலிருந்து மற்றொரு அறைக்குச் சென்றால், எதற்காக வந்தோம் என்பது மறந்தே போகிறது. பெயர்கள் ஞாபகம் இருப்பதில்லை. ஆந்தைக்கு இங்கிலீஷில் என்ன என்று சட்டென நினைவு வருவதில்லை. ‘படையப்பா’வில் ரஜினிக்கு முன்னால் கால் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தாரே... அந்த நடிகை யின் பெயர் என்ன என்று ஒரு நாள் அதிகாலை கண் விழித்ததும், ஒரு மணி நேரம் யோசித்தேன், கிட்டவில்லை.

மனைவி எழக் காத்திருந்து அவளிடம் கேட்டேன். "ரம்யா கிருஷ்ணன்" என்றாள். இம்மாதிரி, நியூரான்கள் களைத்துப் போவது தெரிகிறது. ஆனால், நீண்ட நாள் ஞாபகங்கள் பத்திரமாக இருக்கின்றன. அது மூளையில் வேறு பேட்டை போலும்! கிட்டத்தட்ட அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன், சின்ன வயசில் கோயமுத்தூரில் அம்மா அப்பாவுடன் ஜட்கா வண்டியில் "ஜகதலப்ரதாபன்" சினிமா போனது, ஒண்ணாம் கிளாஸ் டீச்சருக்கு ஆனந்த விகடனும், அமிர்தாஞ்சனும் கொண்டு போய்க் கொடுத்தது, பள்ளி மணியை அகாலமாக அடித்தது, எனக்குத் தம்பி பிறந்தது... இதெல்லாம் தெளிவாக ஞாபகம் உள்ளது. ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள் அனைத்தும் என் நீண்ட நாள் ஞாபகங்களின் வடிவம்தான்!

டெல்லியில், பெட்ரோல் எழுபத்தைந்து பைசாவும், பால் ஐம்பத்தைந்து பைசாவும் கொடுத்து வாங்கி தாராளமாக வாழ்ந்தது, என் முதல் கதை, முதல் நாவல் பிரசுரமானது, எஸ்.ஏ.பி'யின் கடிதக் குறிப்பு எல்லாம் ஞாபகம் உள்ளது. ரம்யா கிருஷ்ணன் போன்ற மேட்டர்தான் சட்டென்று வழுக்கிவிடுகிறது.

மெரீனாவில், ஷார்ட்ஸ் ஸ்னீக்கரில் ஓடும் இளைஞர்களைப் பார்த்து முன்பு பொறாமைப்படுவேன். இப்போது புன்னகைக்கிறேன். பொதுவாகவே, பொறாமைப்படுவதற்கான விஷயங்களும், அதட்டிச் சொல்வதற்கான விஷயங்களும் குறைந்து வருகின்றன. ஹிந்துவின் "ஆபிச்சுவரி" பார்க்கையில், இறந்தவர் என்னைவிட சின்னவரா, பெரியவரா என்று முதலில் பார்ப்பேன். சின்னவராக இருந்தால், ‘பரவால்லை... நாம தப்பிச்சோம்!’ என்றும், பெரியவ ராக இருந்தால் கழித்துப் பார்த்து, ‘பரவால்லை... இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருக்கு என்றும் எண்ணுவேன். எதிர்காலம் என்பதை இப்போதெல்லாம் வருஷக் கணக்கில் நினைத்துப் பார்ப்பது இல்லை. மாதக் கணக்கில்... ஏன், உடம்பு சரியில்லாமல் இருக்கும்போது வாரக் கணக்கில், நாள் கணக்கில் அந்தந்த நாளை வாழத் தோன்றுகிறது.

இறந்ததும் என்ன ஆகிறது என்பதைப் பற்றி நசிகேதனைப்போல யோசிக்கும் போது, சட்டென்று ஒரு திடுக்கிடல் ஏற்படும். அந்தச் சமயத்தில் மல்லிகை வாசனையையோ, ஒரு குழந்தையின் புன்சிரிப்பையோ எண்ணிப் பார்த்துக் கவனத்தைக் கலைத்துக்கொள்வேன். சொர்க்கம், நரகம் இதில் எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. இரண்டும் இங்கே தான் என்று எண்ணுகிறேன். அப்படி ஒருக்கால் இருந்தால், நரகத்துக்குப் போகத்தான் விரும்புகிறேன். அங்கே தான் சுவாரஸ்யமான ஆசாமிகள் இருப்பார்கள். சொர்க்கத்தில், நித்ய அகண்ட பஜனைச் சத்தம் எனக்கு ஒரு நாளைக்கு மேல் தாங்காது.

ஆரம்பத்தில் இளைஞனாக இருந்த போது, ஏரோப்ளேன் ஓட்டவும், கித்தார் வாசித்து உலகை வெல்லவும், நிலவை விலை பேசவும் ஆசைப்பட்டேன். நாளடைவில் இந்த இச்சைகள் படிப்படி யாகத் திருத்தப்பட்டு, எளிமைப்படுத்தப் பட்டு, எழுபது வயதில் காலை எழுந் தவுடன் சுகமாக பாத்ரூம் போனாலே சந்தோஷப்படுகிறேன். வாழ்க்கையே இவ்வகையில் progressive compromise.. (படிப்படியான சமரசங்களால் ஆனது).

# சுஜாதா
நன்றி: ஆனந்த விகடன்

TwO make A weeK

2010-07-26T19:40:00.016+05:30

To me, this title sounds a little 'thread'ish. But really didn't mean such a kind..so, dont mind !

I believe, a span of seven days is no good a time for anyone to influence on someone. Of course, i wish to be wrong.. especially when my book gets to the page where she sneaks :)

Let me come to the point, its Denzel Washington i kept googled to unearth, the first one for this week's. Though the black stars have attracted me more than their negatives, something in this man, which edged out Will Smith and Morgan Freeman to get him into this.

IMDB lists this grinner's work, with two oscars overlayed on it. If you are already through this, just try facing again the one in quadriplegia!

Doc. Anju Gupta, the one i met on day one, at the very entrance of APC is indeed a rare moon among the stars. Yeah, the place is filled with stars of all calibre, but ma'm is right there with a cool light. All the way from apex institute, understandably its not her approach i wonder but the approachability in her.

As the brain goes more and more convoluted, the man must remain further simpler, and the epitome is this doctor. With ma'm around, mondays and thursdays won't be a nightmare anymore !

Tailpiece: the one who u think is not steady enough for a full stop could make the end exclaimed !

அனன்யா

2010-07-25T12:02:00.002+05:30

அனன்யா
ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்

இச்சிறு வயதில்
ஒன்பது மாடிகள் லிப்டில் கடந்து
அப்புறம் பதினாறு படிகள் ஏறி
தினமும் சூரியனைப்
பார்த்து வருகிறாள்

பல்லாங்குழி டிவிடி என்றால் உயிர்
தேடிப் பிடித்து வாங்குகிறாள்
இருபத்தி நாலு ஸ்டேஜுகள்
தாண்டியிருப்பதாய் ஒருதரம் சொன்னாள்

பழைய போட்டோக்களைப்
பார்த்த பிறகு
வட்டமாய் நெற்றியில்
டட்டூ வரைந்து கொள்ளவும்
பிரியப்பட்டிருக்கிறாள்

அனன்யா ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்
அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள் அனைவரும்

அவளின் ஆறாவது பிறந்தநாளுக்கு
சேவல் போலக் கூவியெழுப்பும்
அலாரம் கடிகாரம் தரலாம் என்றிருக்கிறேன்.

எழுத ஏதுமில்லை

2010-06-28T22:55:00.009+05:30

உன் க‌விதையை நீ எழுது
எழுது உன் காத‌ல்க‌ள் ப‌ற்றி கோப‌ங்க‌ள் ப‌ற்றி
எழுது உன் ர‌க‌சிய‌ ஆசைக‌ள் ப‌ற்றி
நீ அர்ப்ப‌ணித்துக்கொள்ள‌ விரும்பும் புர‌ட்சி ப‌ற்றி எழுது
உன்னை ஏமாற்றும் போலிப் புர‌ட்சியாள‌ர்க‌ள் ப‌ற்றி எழுது
சொல்லும் செயலும் முய‌ங்கி நிற்கும் அழ‌கு ப‌ற்றி எழுது
நீ போடும் இர‌ட்டை வேட‌ம் ப‌ற்றி எழுது
எல்லோரிட‌மும் காட்ட‌ விரும்பும் அன்பைப் ப‌ற்றி எழுது
எவ‌ரிட‌மும் அதைக் காட்ட‌ முடியாம‌லிருக்கும்
த‌த்த‌ளிப்பைப் ப‌ற்றி எழுது
எழுது உன் கவிதையை நீ எழுது
அத‌ற்கு உன‌க்கு வ‌க்கில்லை என்றால் ஒன்று செய்
உன் க‌விதையை நான் ஏன் எழுத‌வில்லை என்று
என்னைக் கேட்காம‌லேனும் இரு

# ப‌சுவ‌ய்யா

Saliva conscious !

2010-06-06T02:07:00.003+05:30

Name the worst 'bad word' you have ever heard of... they started with me on the very first day in that small room where we, the so called 'creams' stood near naked. And it was the answer i gave that saved me and the rest of us from further questioning for hours till each one of them stopped laughing!!

I just didn't answer on the go, because i knew, a bad word is a bad word and u can never be a good boy again once you uttered one even once. But my resistance didn't last long as a session of threats unzipped my lips way easier..

I hung my head in shame, started.. 'koo'.. 'ku'.. trembling, mumbling.. 'ku'...as it drew a lot of anticipation... they were all watching, watching keenly, and i mouthed... 'kuppai thotti' (dust bin)..Uff....One will never understand how much i hated myself on that day!!

You may opt to differ, but this ragging is one awesome thing that happened to us. It greeted us with all the teeth, from where we actually found the smile to carry on!

yeah, i can recall another incident which really gave me the scope to write all these craps here!!

It was a late saturday night (?!) and a burly senior caught some of us, by this time, we were a gang, a little wiser in everything.

he had in his hand a magazine cover of then item girl (nope! i won't name her, u may guess my age :) and started asking what we would do if she were real & right in front of us.. As he already knew, he didn't risk to start with me this time.

The first one enacted an interview like thing with her though he really didn't mean to leave it as such, but the disappointed Fatty passed her on to the next. This guy grabbed it(the opportunity!) with both the hands, made it interesting, starting with a hug went on to kiss and, and.... everyone in the room stopped breathing till he finished! He was amazing at it, i mean the story-telling!
Then the next, and the next...all done..
and it finally came down to me, and after watching, i.e, hearing every 'bit' of it... i just simply said looking at her image with an expressionless face, 'will right click and set her as my desktop background' !!

Up again

2010-05-16T02:06:00.013+05:30

Into each life some rain falls
Then comes the snow
But after the snow
The flowers will grow
Girl when my life got stormy
You stayed for the ride
You stayed by my side
You made the sun shine

I'm up again I never let you down
Nothing's ever gonna stop me now
Up again I never let you down
I love you

This Humpty Dumpty's lucky
He's had his fall
But after it all
He brushed himself off
Knowing how much you loved me
I made one more try
I reached for the sky
And I made it this time

I'm up again I never let you down
Nothing's ever gonna stop me now
Up again I never let you down
I love you

...Michael Jackson

thnQ azlyrics & motown

(Album : Music & Me 1973)

காக்காய் பார்லிமெண்ட்

2010-05-15T20:43:00.010+05:30

நேற்று சாயங்காலம் என்னைப் பார்க்கும் பொருட்டாக உடுப்பியிலிருந்து ஒரு சாமியார் வந்தார். “உம்முடைய பெயரென்ன?” என்று கேட்டேன். “நாராயண பரம ஹம்ஸர்” என்று சொன்னார். “நீர் எங்கே வந்தீர்?” என்று கேட்டேன். “உமக்கு ஜந்துக்களின் பாஷையைக் கற்பிக்கும் பொருட்டாக வந்தேன். என்னை உடுப்பியிலிருக்கும் உழக்குப் பிள்ளையார் அனுப்பினார்” என்று சொன்னார். “சரி, கற்றுக் கொடும்” என்றேன். அப்படியே கற்றுக் கொடுத்தார்.

காக்காய்ப் பாஷை மிகவும் சுலபம். இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் படித்து விடலாம்.

‘கா’ என்றால் ‘சோறு வேண்டும்’ என்றர்த்தம். ‘கக்கா’ என்றால் ‘என்னுடைய சோற்றில் நீ பங்குக்கு வராதே’ என்றர்த்தம். ‘காக்கா’ என்றால் ‘எனக்கு ஒரு முத்தம் தாடி கண்ணே’ என்றர்த்தம். இது ஆண் காக்கை பெண் காக்கையை நோக்கிச் சொல்லுகிற வார்த்தை. ‘காஹகா’ என்றால் ‘சண்டை போடுவோம்’ என்றர்த்தம். ‘ஹாகா’ என்றால் ‘உதைப்பேன்’ என்றர்த்தம். இந்தப்படி ஏறக்குறைய மனுஷ்ய அகராதி முழுதும் காக்கை பாஷையிலே, க, ஹா, க்ஹ-முதலிய ஏழெட்டு அக்ஷரங்களைப் பல வேறுவிதமாகக் கலந்து அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை முழுதும் மற்றவர்களுக்குச் சொல்ல இப்போது சாவகாசமில்லை. பிறருக்குச் சொல்லவும் கூடாது. அந்த நாராயண பரம ஹம்ஸருக்குத் தமிழ் தெரியாது. ஆகையால் அவர் பத்திரிகைகளை வாசிக்க மாட்டார். இல்லாவிட்டால் நான் மேற்படி நாலைந்து வார்த்தைகள் திருஷ்டாந்தத்துக்காக எழுதினதினாலேயே அவருக்கு மிகுந்த கோபமுண்டாய் விடும். ஒரு வார்த்தை கூட மற்றவர்களுக்குச் சொல்லக் கூடாதென்று என்னிடம் வற்புறுத்திச் சொன்னார். “போனால் போகட்டும். ஐயோ, பாவம்” என்று நாலு வார்த்தை காட்டி வைத்தேன்.

இன்று சாயங்காலம் அந்த பாஷையை பரீக்ஷை செய்து பார்க்கும் பொருட்டாக, மேல் மாடத்து முற்ற வெளியிலே போய் உட்கார்ந்து பார்த்தேன். பக்கத்து வீட்டு மெத்தைச் சுவரின் மேல் நாற்பது காக்கை உட்கார்ந்திருக்கிறது. “நாற்பது காக்கைகள் உட்கார்ந்திருக்கின்றன என்று பன்மை சொல்ல வேண்டாமோ?” என்று எண்ணிச் சில இலக்கணக்காரர்கள் சண்டைக்கு வரக்கூடும், அது பிரயோஜனமில்லை. நான் சொல்வதுதான் சரியான பிரயோகம் என்பதற்கு போகர் இலக்கணத்தில் ஆதாரமிருக்கின்றது. “போகர் இலக்கணம் உமக்கு எங்கே கிடைத்தது?” என்று கேட்கலாம். அதெல்லாம் மற்றொரு சமயம் சொல்லுகிறேன். அதைப்பற்றி இப்போது பேச்சில்லை. இப்போது காக்காய்ப் பார்லிமெண்டைக் குறித்துப் பேச்சு. அந்த நாற்பதில் ஒரு கிழக் காக்கை ராஜா. அந்த ராஜா சொல்லுகிறது: “மனிதருக்குள் ராஜாக்களுக்கு உயர்ந்த சம்பளங்கள் கொடுக்கிறார்கள். கோடி ஏழைகளுக்கு அதாவது சாதாரணக் குடிகளுக்குள்ள சொத்தை விட ராஜாவுக்கு அதிக சொத்து. போன மாசம் நான் பட்டணத்துக்குப் போயிருந்தேன். அங்கே ருஷியா தேசத்துக் கொக்கு ஒன்று வந்திருந்தது. அங்கே சண்டை துமால்படுகிறதாம். ஜார் சக்கரவர்த்தி கக்ஷி ஒன்று. அவர் யோக்கியர். அவரைத் தள்ளிவிட வேண்டுமென்பது இரண்டாவது கக்ஷி. இரண்டு கக்ஷியாரும் அயோக்கியர்களாதலால் இரண்டையும் தொலைத்துவிட வேண்டுமென்று மூன்றாவது கக்ஷி. மேற்படி மூன்று கக்ஷியாரும் திருடரென்று நாலாவது கக்ஷி. இந்த நாலு கக்ஷியாரையும் பொங்கலிட்டு விட்டுப் பிறகுதான் யேசுகிறிஸ்து நாதரைத் தொழ வேண்டுமென்று ஐந்தாவது கக்ஷி. இப்படியே நூற்றிருபது கக்ஷிகள் அந்த தேசத்தில் இருக்கின்றனவாம்.

“இந்த 120 கக்ஷியார் பரஸ்பரம் செய்யும் ஹிம்ஸை பொறுக்காமல் `இந்தியாவுக்குப் போவோம். அங்கேதான் சண்டையில்லாத இடம், இமயமலைப் பொந்தில் வசிப்போம்’’ என்று வந்ததாம். அது சும்மா பட்டணத்துக்கு வந்து அனிபெஸன்ட் அம்மாளுடைய தியஸாபிகல் சங்கத்துத் தோட்டத்தில் சில காலம் வசிக்க வந்தது. அந்தத் தோட்டக் காற்று சமாதானமும், வேதாந்த வாசனையுமுடையதாதலால் அங்கே போய்ச் சிலகாலம் வசித்தால், ருஷியாவில் மனுஷ்யர் பரஸ்பரம் கொலை பண்ணும் பாவத்தைப் பார்த்த தோஷம் நீங்கிவிடுமென்று மேற்படி கொக்கு இமயமலையிலே கேள்விப்பட்டதாம்.

“கேட்டீர்களா, காகங்களே, அந்த ருக்ஷியா தேசத்து ஜார் சக்கரவர்த்தியை இப்போது அடித்துத் துரத்தி விட்டார்களாம். அந்த ஜார் ஒருவனுக்கு மாத்திரம் கோடானு கோடியான சம்பளமாம். இப்போது நம்முடைய தேசத்திலேகூடத் திருவாங்கூர் மகாராஜா, மைசூர் ராஜா முதலிய ராஜாக்களுக்குக் கூட எல்லா ஜனங்களும் சேர்ந்து பெரிய பெரிய ஆஸ்தி வைத்திருக்கிறார்கள்.

“நானோ உங்களை வீணாக ஆளுகிறேன். ஏதாவது சண்டைகள் நேரிட்டால் என்னிடம் மத்தியஸ்தம் தீர்க்க வருகிறீர்கள். நான் தொண்டைத் தண்ணீரை வற்றடித்து உங்களுக்குள்ளே மத்தியஸ்தம் பண்ணுகிறேன். ஏதேனும் ஆபத்து நேரிட்டால், அதை நீக்குவதற்கு என்னிடம் உபாயம் கேட்க வருகிறீர்கள். நான் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு உபாயம் கண்டுபிடித்துச் சொல்லுகிறேன். இதற்கெல்லாம் சம்பளமா? சாடிக்கையா? ஒரு இழவும் கிடையாது. தண்டத்துக்கு உழைக்கிறேன். எல்லாரையும் போலே நானும் வயிற்றுக்காக நாள் முழுவதும் ஓடி உழன்று பாடுபட்டுத்தான் தின்ன வேண்டியிருக்கிறது. அடே காகங்கள், கேளீர்:

“ஒவ்வொரு காக்கைக்கும் நாள்தோறும் கிடைக்கிற ஆகாரத்தில் ஆறிலே ஒரு பங்கு எனக்குக் கொடுத்துவிட வேண்டும். அதை வைத்துக் கொண்டு நானும் என் பெண்டாட்டியும், என் குழந்தைகளும், என் அண்ணன், தம்பி, மாமன், மச்சான், என் வைப்பாட்டியார் ஏழு பேர், அவர்களுடைய குடும்பத்தார் இத்தனை பேரும் அரை வயிறு ஆகாரம் கஷ்டமில்லாமல் நடத்துவோம். இப்போது என் குடும்பத்துக் காக்கைகளுக்கும் மற்றக் காகங்களுக்கும் எவ்விதமான வேற்றுமையும் இல்லை. ஏழெட்டு நாளுக்கு முந்தி ஒரு வீட்டுக் கொல்லையிலே கிடந்தது. அது சோறில்லை; கறியில்லை; எலும்பில்லை; ஒன்றுமில்லை; அசுத்த வஸ்து கிடந்தது. அதைத் தின்னப் போனேன். அங்கே ஒரு கிழவன் வந்து கல்லை எறிந்தான். என் மேலே இந்த வலச்சிறகிலே காயம். இது சரிப்படாது. இனிமேல் எனக்குப் பிரஜைகள் ஆறில் ஒரு பங்கு கொடுத்துவிட வேண்டும்” என்று சொல்லிற்று.

இதைக் கேட்டவுடனே ஒரு கிழக் காகம் சொல்லுகிறது:

“மகாராஜா, தாங்கள் இதுவரை யில்லாத புதிய வழக்கம் ஏற்படுத்துவது நியாயமில்லை. இருந்தாலும் அவசரத்தை முன்னிட்டுச் சொல்லுகிறீர்கள்! அதற்கு நாங்கள் எதிர்த்துப் பேசுவது நியாயமில்லை. ஆனால் தங்களுக்குள்ள அவசரத்தைப் போலவே என் போன்ற மந்திரிமாருக்கும் அவசரமுண்டென்பதைத் தாங்கள் மறந்துவிட்டதை நினைக்க எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமுண்டாகிறது. தங்களுக்கு ஒவ்வொரு காக்கையும் தன் வரும்படியில் பன்னிரண்டில் ஒரு பகுதி கட்ட வேண்டுமென்றும், அதில் மூன்றில் ஒரு பாகம் தாங்கள் மந்திரிமார் செலவுக்குக் கொடுக்கவேண்டுமென்றும், ஏற்படுத்துதல் நியாயமென்று என் புத்தியில் படுகிறது” என்று சொல்லிற்று.

அப்பொழுது ஒரு அண்டங் காக்கை எழுந்து: “கக்கஹா, கக்கஹா, நீங்கள் இரண்டு கக்ஷியாரும் அயோக்கியர்கள். உங்களை உதைப்பேன்” என்றது. வேறொரு காகம் எழுந்து சமாதானப்படுத்திற்று. இதற்குள் மற்றொரு காகம் என்னைச் சுட்டிக்காட்டி: “அதோ அந்த மனுஷ்யனுக்கு நாம் பேசுகிற விஷயம் அர்த்தமாகிறது. ஆதலால் நாம் இங்கே பேசக்கூடாது. வேறிடத்துக்குப் போவோம்” என்றது. உடனே எல்லாக் காகங்களும் எழுந்து பறந்து போய்விட்டன.

இது நிஜமாக நடந்த விஷயமில்லை. கற்பனைக் கதை.

# சுப்ரமணிய பாரதி

நன்றிtamilhindu.com & flickr

The Lord made..

2010-05-06T17:59:00.009+05:30

It really didn't make sense why i took leave today !! That remains o.k, as long as i start with what Dr. Blalock said in the end..

'U haven't really lived unless u have a lot to regret'. ....in the movie 'Something the lord made (2004)'

It was continuously murmuring once i was finished with this film! Unlike most in movies, Dr. Alfred Blalock, Dr. Helen Taussig, Dr. (he finally became!) Vivien Thomas... all are real, and really closer!

Pediatric Cardiac surgeries have come ages since then and BT shunts are being done left and right on almost all blue babies and evidently the pink it brings.. wow..nothing short of a new life!!

This article in Johns Hopkins Gazette at 50 yrs of Eileen's surgery says it all!
and,
more can be learnt when u follow steve !

also, an interesting pubmed search and an on table notes!

coming back to the leave i took,
i didn't inform my superior for permission, neither my junior for taking care of my duties,
so, i now have to end with what Dr. Blalock said before contemplating that historic surgery..

'Where you see risks, i see Opportunity'

:)

The Woods'ide..

2010-04-11T18:11:00.008+05:30

what a coincident title! yeah, i was wondering what to dump(?!) here and in chorus came the name the woods.. u cant dump the tiger anyway!

I m not going to throw anything at golf here as there is a big hole in my knowledge about this poor man's (!) game. Again, tiger too not a neighbour i watch. Yet the news or aura or whatever u call around this man makes me to put this eye on Q.

As his website states, "Eldrick (Tiger) Woods, now 34 years of age, has had an unprecedented career since becoming a professional golfer in the late summer of 1996. He has won 95 tournaments, 71 of those on the PGA Tour, including the 1997, 2001, 2002 and 2005 Masters Tournaments, 1999, 2000, 2006 and 2007 PGA Championships, 2000, 2002, and 2008 U.S. Open Championships, and 2000, 2005 and 2006 Open Championships" uff... stop that, i agree, we agree, to date, tiger is the most successful golfer of all time !! done ?! not yet.. arguably he is claimed to be the most successful sportsman of all time...how big is that !! u can measure bradman or a shcumacher or a federer with brand tiger... that big !

Leave that for a while, and what we or safely, the world is interested at present is not just the grass but the girls. The torn apart unfaithfulness, the infidelity and finally the apologies.. every play needs some spice, twist and at last an end as good as this and we, the world badly need that.

Now,after all, what i hear loudly is that the brand tiger is buying more money, more people (here i am).. with a good old advice, listen to your dad..son! did u learn anything?!

And this space is too little to open or close the long going debate about personal lifes and papparazzis.

The good thing is Tiger is back, back to near where he was, will soon be there where no one was.

I take leave with a tweet... '1411 left.. save tiger ! just 1 left.. save tigerwoods'

for more log on to www.tigerwoods.com

வட்டங்கள்

2010-04-10T19:32:00.006+05:30

ங் அல்லது ல் அல்லது ப்
என்று முடியும்
சத்தத்தோடு
நீரில் அமிழ்கிறது கல்

நிலவைத் தழும்பச் செய்கிறது
முதல் வட்டம்

அலைக்கழிக்கின்றன
அடுத்தடுத்த வட்டங்கள்

தாலாட்டிப் போகின்றன
தொடர்பவை

தழுவித் துயில்கிறது
முடிவிலொன்று

நான் அடுத்த கல்லுக்கு
ஆயத்தமாகும் முன்
நீ வந்து விடுகிறாய்..
நிலா நகர்ந்து விடுகிறது

ங் அல்லது ல் அல்லது ப்
என்று முடியும்
சத்தத்தோடு
மீண்டும் தொடங்குகின்றன
வட்டங்கள்

The Banks'ide..

2010-03-25T11:05:00.007+05:30

Fascinating things are always around. We tend to take the one which captures us the most or more frequently the pick will be the one which is being thrown at us constantly. Either way what we have done is just good.

A couple of days ago Dr. Dutta (a professor of mine) gave a lecture on how this PCR (i'll come to that) helps in diagnosing or identifying early 'the neonatal sepsis' (mm, sick babies!). The word complex can look simple and a lot depends on who pronounces it. I bet nobody at least in my institute could have explained a study like that in such a simple slide show. It is not about that enthusiastic class or the role of PCR i am going to bring here but the man he introduced or quoted or simply projected...

Kary Banks Mullis or simply Kary Mullis...
the inventor of PCR and a Nobel laureate
uff! there u go! u think u already got it ! its all the same... the dedication, hardwork, luck and blah blah stuffs behind it. May be, u r right about Kary Mullis, yet i must say, he still has enough 'Banks' u possibly haven't visited.

Aged 66, Mullis did it to be there, did it right. But what really moved me was his early life, his career, his choices and ways. I just couldn't draw a line, not even a diagonal one to link the chain he managed too well for a nobel prize. Its amusing to see how he started with chemistry, went on to get a phD then became a fellow in pediatric cardiology (?!), worked somewhere, left science to write fiction and not so late tried his hand at a bakery for few years!! not so impressive!!

Surfing remains his favourite till now (cool snaps!) and after all the success, this man still mulls over the break up of his girlfriend, 'I was sagging as I walked out..Neither Beck's bottles, nor the sweet smell of the dawn of the age of PCR could replace Jenny. I was lonesome"

He was reaching his 40 when the world was known about a scientific technique to amplify a piece of DNA, the Polymerase Chain Reaction. Whats that.. jus google it.. straight, reverse... u'll get every angle of it.

Whatever it is, u and me are not yet 40.. right!!

More on Banks, go for http://www.karymullis.com

உயிர்த்தெழுதல்

2010-03-14T21:49:00.005+05:30

அசைவற்றிருக்கிறார்
கடவுள்

இயந்திரங்களின் பிடியிலிருக்கிறது
அவர் உடல்

கண்கள்
மூடியபடியிருக்கின்றன

எண்களில் கணிக்கப்படுகிறது
சுவாசம்

வெகுவாய்க் குறைந்து போயிருக்கிறது
பிரகாசம்

இறுகிய முகங்களுடன்
இயங்குகின்றனர் மனிதர்கள்

கொஞ்சம் இளகிய முகமாய்
சுவரிலிருக்கிறார் இன்னோர் கடவுள்

அவரும் அசைவற்றிருக்கிறார்

அது குழந்தைகள் மருத்துவமனை.

தவிர்க்க !

2010-03-13T08:20:00.005+05:30

நம் கடல் பெரிது

நீரில் ஊறிப் போகிற
காகிதமும்
ஒரு குழந்தையுமே
போதுமானதாகிவிடுகிறது
கைக்குள் அடங்கி விடும்
கப்பல் மட்டும்
செய்யத் தெரிந்தவனுக்கு

ஆனால் நம் கடல் பெரிது

பிறர் காண்கிறார்கள்..

அதன் காரணமாகவே
நம் கடல் பெரிது

அரை டிக்கெட்

2010-01-11T14:09:00.002+05:30

3 வயது அல்லது
100 செ. மீ.
அல்லது
அம்மாவின் நேர்மை.

நீங்கள் விபத்தென்று குறித்துக் கொள்ளலாம்

2009-12-28T19:11:00.024+05:30

சாகும் முன்
இதைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்

நீங்கள் திறமைசாலிகள்

எவ்வளவு உழைத்திருப்பீர்கள்
எம் வெளியில் உங்களை உருவாக்கிக்கொள்ள

எத்தனை பிரும்மாண்டம்
நீங்கள் நிறுவியிருக்கும் இந்நகல்கள்

உயரமும் வேகமும் செலுத்திப்
பேரிரைச்சலில் ஒளித்து விடுகிறீர்கள்
அத்தனை போலித்தனத்தையும்

உங்களுடன் பேதமில்லை

நிஜமென்று பயந்தும் வியந்தும்
பார்த்து வரும் எம் குழந்தைகளுக்காகவே
இதைச் செய்கிறேன்

நான் மட்டுமே செய்கிறேன்

மற்றபடி
தொடர்ந்து நீங்கள்
தாராளமாய் வளர்த்து வரலாம்
எங்களினத்தை..

நாளைய நாளிதழோடு போய்விடுவேன் நான்
பறவையொன்று மோதி
விமானம் நொறுங்கிச் சாவென்பதாக

மறுநாளும்
முன்னெப்போதும் போலவே
உங்களுச்சியில்
எச்சமிடவும் அச்சம் கொண்டே
பறந்திருக்கும் எம் சமூகம்.

சீருடைப்பு

2009-09-14T15:17:00.002+05:30

ரெட்டை ஜடை
வெள்ளை ரிப்பன்
வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் பூ

கட்டங்களுடன் சட்டை
குட்டைப் பாவாடை
கருப்பு ஷூ

உடன்

வெள்ளை சாக்ஸ்க்குள்
ஒளிந்தவாறு
வெளியே தெரியாமல்
கான்வென்ட் போகிறது
புதுக் கொலுசொன்றும்.

மூன்று மனிதர்களின் கதை

2009-08-25T19:23:00.003+05:30

மூன்று மனிதர்களைப் பற்றிய
கதை எழுதுபவர்களிடம்
ஒரு ஒழுங்கு இருந்து விடுகிறது

அவர்கள்
ஒருபோதும் குழந்தைகளை அனுமதிப்பதில்லை

ஒன்றுக்கும் அதிகமான பெண்களையும்
கவனமுடன் தவிர்த்து விடுகிறார்கள்

இரண்டு மனிதர்களைப் பற்றிய
இரண்டு கதைகளின் குறிப்புகள்
அக்கதைகளில் இருக்கும்

மிக முக்கியமாய் முக்கோணமொன்றும்

ஒருவர் இறப்பது
சுபமென்று வருவதால்
ஒருவர் மட்டுமே இருப்பதாகவும்
முடிக்கத் தெரிந்திருக்கிறார்கள்

வெகு சிரத்தையுடன்
வெறும் மூன்று மனிதர்களைச்
சித்தரித்தே அவர்கள்
கதை எழுதி வருகிறார்கள்

இருந்தாலும்
எல்லாக் கதைகளிலும் எங்கேயோ
ஒரு மிருகம் இருந்து விடவே செய்கிறது.

sticker!

2009-08-15T19:51:00.003+05:30

மினரல் வாட்டர்
பாட்டில்களில்
பெயராக
மட்டும்
மிச்சமிருக்கிறது
ஒரு நதி.

இருக்கிறது

2009-08-15T18:49:00.002+05:30

.....................
.....................

நிற்கிறாள்
அம்மா

விறைப்பாக நிற்கிறார்
அப்பா

கூடப் பாடுகிறது
குழந்தை

இருமலை அடக்கிக் கொள்கிறார்
கட்டிலில் தாத்தா

கூம்புகளுக்குள்..

2009-08-10T18:02:00.001+05:30

நீங்கள்
பாலிதீன் பைகளைப்
புறக்கணித்து விட
இன்னுமொரு காரணம்
இந்த வேர்கடலைப் பேப்பர்கள்

கூம்புகளைப் பிரிப்பதில்
மட்டும் கவனமிருக்கட்டும்

கவிதையோ
கதை போன்றவொன்றோ
இருக்கலாம்
இரண்டு பக்கங்களுக்குள்

தீக்குளித்து
என்றோ செய்தியானவன்
எண்ணெய்த் தீற்றலோடு
தென்படலாம்

கடைசி வார்த்தை மட்டும்
யாருக்கோ சிக்காத
குறுக்கெழுத்துப் புதிரொன்றும்
சிக்கிக் கொள்ளலாம்

ஆகவே
அடுத்த முறையேனும்
வீசியெறியாமல்
விரித்துப் பார்த்துவிடுங்கள்

கெட்டியான பேப்பரென்றால்
அட்டைப் பட நாயகிக்கும்
அதிர்ஷ்டமுண்டு..
பின்பக்கத்தில்
சொப்பனஸ்கலிதம் தீர்க்கும்
விளம்பரம் இல்லாதிருப்பது உத்தமம்.

.. reasons behind !

2009-08-08T20:24:00.001+05:30

வளரும்
சில நூறு இலைகளுக்குத்
தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருக்கிறது

அவற்றில்
என்றோ மலரப் போகும்
ஒற்றைப் பூ.

..this is it !

2009-07-15T18:02:00.002+05:30

'
இனிப்பு

வீசியெறிந்த
சாக்லேட் பேப்பருக்குள்
பிறந்த நாள் கொண்டாடுகிறது
எறும்பு.

Again.. if celebration really warrants something extrordinary, then this goes as a big failure!!

show..

2009-07-13T21:52:00.002+05:30

குழந்தையில்
தான் வென்ற
பரிசுக் கோப்பைகளை
அலமாரியின்
உயரத்தில்
அடுக்கியிருந்தான்

குழந்தைகளுக்கு எட்டாமல்.

மொன்னை மனசு..

2009-07-09T21:45:00.000+05:30

முற்றத்தில்
மழைநீர் கொஞ்சம்
மிச்சமிருந்தது

கத்திக் கப்பல்
செய்து தாவென்றது
குழந்தை

கத்தி எதற்கென்றேன்

முட்டும் மீனை
வெட்டுவதற்கு என்றது
விழிகள் விரிய

முனை கொஞ்சம்
மழுங்கலாகச்
செய்து கொடுத்து விட்டேன்.

இறகின் பிறகும்..

2009-07-07T20:48:00.000+05:30

பாலொத்த வெள்ளையும்
பரிச்சயமானதொரு மென்மையும்
அந்த இறகில் இருந்தது

இறந்திருக்க முடியாதென்ற
பெருநம்பிக்கையோடு தேடியலைந்தேன்
அப்பறவையை

எதிர்ப்பட்ட மின்கம்பங்களில்
எருமையின் முதுகிலென
எங்கேயுமில்லை
அம்மாதிரியொரு பறவை

கவலை பெருக்கியும்
கையிலிருந்த இறகு கருக்கியும்
கவிழ்ந்து கொண்டிருந்த இரவில்

வெண்பறவை தென்படா
வானம் வழி
பறந்து மறைந்ததொரு கருங்காக்கை
எஞ்சியிருந்த அவ்விறகின்
நிறமொத்த எச்சமிட்டு..

timing..

2009-07-07T08:50:00.000+05:30

எழுதி முடித்த
கவிதையொன்றைச்
சத்தமாய்
வாசித்தாள்

குக்கர்
விசிலடித்தது.

conditioning..

2009-07-07T08:25:00.000+05:30

ராமு
என்று முடிவெடுக்கிறீர்கள்

ராமுவாக்க முயல்கிறீர்கள்

ராமுவாகிக் கொள்கிறது

சோறும் கிடைக்கிறது.

குறி தவறல்..

2009-07-04T20:45:00.003+05:30

நிமிர்ந்து
நின்று
ஒன்றொன்றாய்ச்
சேர்த்துச்
சோர்ந்து போய்

சமயத்தில்
வளைந்து கொடுத்துப்
பெருக்கத் தொடங்குகிறது
கூட்டல் குறி.

1 x 1

2009-07-04T20:42:00.000+05:30

ஒன்றைப்
பெருக்க
அப்படியே
இருக்கிறது
இன்னொன்று.

அவரவர் திராட்சை..

2009-07-02T19:25:00.000+05:30

நரிக்கதை
சொன்னவன்
வானம் பார்த்து
நகர்கிறான்..

கேட்டிருந்த
குழந்தை
எம்பிப் பறித்து விடுகிறது
மரத்திலிருந்து
சில
மழைத்துளிகளை..

உறங்கும் முன் நிகழ்ந்தவை..

2009-06-17T19:50:00.000+05:30

சன்னல் திரை
விலக்கியென்னை
வன்புணர்ந்து
கொண்டிருந்தது
காற்று..

கண்ணாடிக்
கதவடைத்து
மல்லாந்து படுத்தேன்..

ஒண்டிக் கிடந்த
மிச்சக் காற்றை
இழுத்து
மார்பில் மோத விட்டது
மின் விசிறி..

கதறக் கதவைத்
தட்டியவாறு
வெளிக் காற்று

இப்போது என் முறை.

பின் நனைவு..

2009-06-16T20:04:00.001+05:30

இந்த முறையும்
மரத்தில்
மிச்சமிருக்கிறது
கொஞ்சம் மழை..

அண்ணாந்து பார்த்து
நகர்கிறது குழந்தை

ஒதுங்கிக் கடக்கிறேன் நான்
கிளை எட்டியும்
வயது ஒட்டாமல்.

நிழல்..

2009-06-13T00:56:00.000+05:30

எத்தனை பெரிய
மரத்தையும்
தரையில்
சாய்த்துக்
கொஞ்சமேனும்
நகர்த்திப் போகிறது
வெயில்.

மழைக் கூடு..

2009-06-12T23:56:00.000+05:30

மனிதர்களால்
மறக்கப்பட்ட
மரமாய்த் தேடி
மழைப்பறவையொன்று
கூடு கட்டியிருந்தது

அது கூவும் குரலுக்கேற்ப
மழை பொழிவதாய்க்
கண்டவனொருவன்
ஏவி விடக் குழுமிக்
கும்பிட்டிருந்தனர்
கொஞ்ச காலம்.

மழை பொய்த்தவொரு
பின்னாளில் இன்னொருவன்
ஏதோ கூறக்
கூட்டமாய் வந்து
கொளுத்திப் போயினர்
அதன் கூட்டை.

என்றாவது
நினைவில் கடந்து போகும்
அலகில் புழு போன்றவொன்றைக்
கவ்வியவாறு
கூடு தேடியலைந்த பறவை..

மழைக்கான
சாத்தியக்கூறுகளற்ற
இக்கோடையில்
அதே மரத்தின்
நிழல் தரையில்
தாதுவான கிளையொன்றைத்
தேடியமர்கிறான் ஒரு
பிறழ்வு மனக்காரன்

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம்
கூடும் கட்டத் தொடங்கியிருந்தான்.

ஒன்று..

2009-06-12T07:15:00.000+05:30

ஒருவன்
ஓர் இரவு
ஒரேயொரு விளக்கு

தேடப்படுகிறதொரு
காலத்தின்
ஒழுகல்.

வரைபடம்..

2009-06-11T23:26:00.002+05:30

படகின் முதுகில்
காதலெழுதுபவன்
பள்ளிச் சீருடைக்குள்
கிளிஞ்சல் நிறைப்பவன்
பசித்தபடியே
சுண்டல் விற்பவன்
பாதியழிந்த
மணல் வீடு
பாதமழித்த
நண்டு வளை
ஒற்றைச் செருப்புகள்
ஒதுங்கிய ஆணுறைகள்

நீரன்றி ஒன்றுமேயில்லாதிருந்தும்
நீலமாய் ஆக்கிரமித்திருந்தது
கடல்..

எல்லாமிருந்து விரிந்திருந்தும்
வெறும் கோடாய்க் குறிக்கப்பட்டிருந்தது
கடற்கரை..

பிள்ளைகளின்
புவியியல் புத்தகத்தில்.

விண்டோஸ்..

2009-06-07T22:30:00.000+05:30

கூரை வீட்டின்
உள் நுழைந்தும்
ஓட்டு வீட்டை
உரக்கத் தட்டியும்
விளையாடிக் கொண்டிருந்தது
மழை..

மாடி வீட்டுக்காரன்
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

கத்தரிக்கோல்கள்..

2009-06-05T21:05:00.002+05:30

##
ஒரு வாசல்
இரு சுவர்கள்..
இருந்தும்
எண்ணிலடங்காக் கடைகள்
சலூன்காரன் கண்ணாடிகளுக்குள்..

##
எதிரெதிர்க் கண்ணாடி வைத்து
எளிதாய்க் காண்பித்தாலும்
முகத்திற்குப்
பின்னால் தான் தெரிகிறது
முதுகு..
சலூன்கடையிலும்.

##
சுழலும் நாற்காலிக்காய்ச்
சென்றிருந்தது
குழந்தை

சுவர்ப் படங்களுக்காய்ப்
போயிருந்தேன்
நான்

வாடகை பாக்கிக்கென
வந்திருந்தார்
கடைக்குச் சொந்தக்காரரும்.

##
பெயர்ப் பலகையில்
நாயகன்
மாறியிருந்தான்

உள்ளே அதே அவன்.

##
முடியளவும்
முடிகிறது
அவனால்.

##
வந்து போயிருந்தது
எவனாயிருந்தாலும்
சலூன்காரனுக்கு
மயிர்.

##
என்னிடம்
குறைவாய் முடி
அவனும்
சற்று மெதுவாய் வெட்டினான்

இருவருக்கும்
வயதாகியிருந்தது கண்ணாடியில்.

கண்காட்சி..

2009-05-31T20:56:00.002+05:30

குறைந்தும் நிறைந்துமெனக்
குழுமியிருந்தன
குடங்கள்..
அளவிலன்றித்
தத்தம் தண்ணீரின்
தரத்திலும்.

தாகத்தோடு
வந்தவர்கள்
கூட்டம் கூட்டமாய்த்
தேடியிருந்தனர்
தமக்கான குடங்களை.

பரிச்சயமான குடங்களும்
பரிசு பெற்ற குடங்களும்
பகலுக்கு முன்பே
தீர்ந்திருந்தன
தலைக்கிரண்டாய்த்
தூக்கப்பட்டு.

அடியில் துளை விழுந்து
அடுக்கப்படாமலிருந்த
என் குடமும்
மாலை வாக்கில்
வேடிக்கைக்கு
வந்திருந்த
குழந்தையொன்றுக்குப்
பேரீச்சம்பழமாகியது.

ஓவியமொன்று..

2009-05-31T09:27:00.000+05:30

நாய்க் குட்டிகள்
மட்டுமே
பரிச்சயமான
குழந்தை
முயன்று
முயல் வரைந்திருந்தது..

கச்சிதமான காதுகள்
சற்றே நீண்ட வால்
மற்றும்
கழுத்தில் சங்கிலியுடனும்.

xclaimd !

2009-05-31T09:07:00.001+05:30

சன்னல் கம்பியில்
மீதமிருந்த ஒரு துளியும்..
அம்மழைக் கவிதையின்
முடிவிலிட்டிருந்த
ஆச்சரியக் குறியைத்
தலைகீழாய்ப் பிய்ப்பது
போல் தரையிறங்கியது..

உருப் பிழை..

2009-05-30T00:43:00.002+05:30

வால் ஒட்டி விட்டுப்
போனாய்
விலங்கெனத் திரிந்திருந்தேன்..
பறவையொன்று
சொல்லும் வரை
பட்டத்தைப் பற்றி.

பாதை..

2009-05-29T23:37:00.000+05:30

பெய்திருந்த
மழையில்
சிவந்து
மண்தரை
தன் வாசனையீன்றது..

தார்ச்சாலை
செய்வதறியாது
மேலும் கறுப்பாகியிருந்தது.

புள்ளி வெளிச்சம்..

2009-05-28T20:00:00.003+05:30

தூரத்து
ரயிலுக்காய்
இரு கை நீட்டிக் கிடக்கிறது
தண்டவாளம்

கரையில் கிடந்தவை..

2009-05-28T17:49:00.002+05:30

##
பிடிக்கத்
துண்டு விரித்துக்
காத்திருக்கும்
குழந்தையொன்றின்
கால் நெருடிக்
கொஞ்சுகின்ற
கரையோர மீன்குஞ்சுகள்..

ஏதோ காரணத்திற்காகத்
தண்ணீரில்
தலை முங்குபவனைச்
சுற்றிலும்
சற்று விலகியே நீந்துகின்றன.

##
நடக்க வேண்டியவைகளாய்
நினைத்து
நதியில் முங்கிய
மூன்று முறையும்
ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது
கழற்றிக் கரையில்
வைத்து வந்த கைக்கடிகாரம்..

##
அந்த
நீந்தும் போட்டியில்
முதலாய் வந்த
மீன் குஞ்சுக்கு
முதுகு எண்
இருக்கவில்லை..

மார்கழிச் செம்பருத்தி...

2009-05-26T21:24:00.000+05:30

காது வழிந்து
கூந்தல் சிந்தும்
துளி நீரைப்
பாசுரங்கள் படிந்து வரும்
காற்றோடு பேரம் பேசுமுன்
கத்தரிப்பூத் தாவணி..

விரல் சொட்டும்
வெள்ளைப் புள்ளியீன்று
பரங்கிச்செடியெனப்
படர்ந்து போகும் வாசல்..
சாணிப் பிள்ளையார்
சிண்டில்ஒற்றைப் பூவுடன்

தொடர்ந்த புத்தகமொன்றில்
நீ புலர்ந்திருக்க
சன்னலுக்கு
வெளிச்சம் பூசி
விளக்கணைத்துப் போகும்
விடியல்..

உரக்கக் கலையாத
உறக்கத்தினூடே
வெளியேறிச்
செம்பருத்தியொன்றைச்
செருகியிருப்பேன்
என் வீட்டுக் கோலத்திலும்..

சோம்பேறியென்றென்னை
நின்பால்
நிதமொருவர்
முறையிட்டிருக்கப்
பதிலெதுவும் பகராது...

பின்பு
பால்காரன் மணியொலியில்
பாத்திரங்களாய்ச் சந்திக்கையில்

சுருக்கமாய்ச் சிரித்திருப்பாய் நீ
பூத்திருக்கும்
செம்பருத்தி முன்பு..

இப்படிக்கு..

2009-05-26T03:44:00.001+05:30

அத்தியாவசங்களுக்கு
அடிக்கோடிட்டு அடையும்
உன் கடிதங்களில்
எழுதப்பட்டிருந்தும்
அறியப்படாமலே போகின்றன
ஏதோ ஒரு நலமும்
அதற்கான ஆவலும்.

rain & a ruin !

2009-05-24T03:30:00.000+05:30

என்னால் ஆகவில்லை..
எவர் மீதும்
கொட்டிப் போகிறது
மழை அதன்
உபத்திரவங்களை.

மின் வெட்டுப் பொழுதுகள்...

2009-05-02T02:43:00.000+05:30

அழுகின்ற குழந்தையொன்றில்
அடங்கிப் போகின்றதொரு
தூரத்துப் புகைவண்டி..

அங்குமிங்குமாய்த் தோன்றித்
துணை சேர்க்கின்றன
தெரியாத நாய்க் குரைப்புகள்..

எங்கோ தூண்டப்பட்ட திரியில்
பெரிதாகிறது என்
சன்னல் கம்பிகளின் இடைவெளி...

தொலைக்காட்சிக்குத் தொலைவிலும்
ஒன்றையொன்று தழுவாமலும்
நட்சத்திரங்கள் வானில்...

மழைக்காலத்தில் விடுபட்டுப் போன
கவிதையொன்றை ஈரமின்றி
எழுதி மீள்கிறதிந்த
இரவு மின் வெட்டு...

உரக்கக் கேட்டிருந்தும்
உன் மூன்றாவது
தொலைபேசி அழைப்பையும்
மௌனமாய் நிராகரிக்கிறேன்
நிபந்தனையின்றி...

கானல் நீ..

2009-04-24T02:36:00.003+05:30

இல்லையென்றான பிறகும்
உன் பற்றித்
தொடர்ந்து எழுதுகிறேன்

அத்தனை அழகாகத்
தோன்றாவிடினும்
அழாமலேனும் அமர்ந்திருக்கிறது
விரல் சூப்பும் குழந்தை.

பூச்செடிகளுக்கு அப்பால்..

2009-04-19T20:21:00.003+05:30

உரித்தலில் விடுபட்டுப்
புதைந்து போய்
தென்னங் கன்று ஒன்று
முளை விட்டிருந்தது..

மரங்கள்
பூச்செடிகளைப் போன்று
அவ்வளவு பழக்கப் படாதவை..

ஆயினும்
அத்தனை பச்சையின்றி
அடர்ந்திருந்த அதன்
இள மஞ்சள் நிறக்
குருத்திற்கு
உன் நிறம் பூசிப்
பிறிதொரு முறை
பெரிதாய் எழத் தொடங்கின
உன் பற்றிய ஞாபகங்கள்...

தொடர்ந்த காற்றசைவில்
மழை நனைவிலென
தென்னையோடு உன்னையும்
தோண்டி எடுப்பதாய்ப் பயம் நினைவில்...

வியாபித்திருந்தும்
வெட்டிவிடாது விட்டுவிட்டேன்..
கிளை பரப்பாதென்ற துணிவில்

வீட்டுக்கொரு மரமாய் ஊர் நினைக்கட்டும்..

எனக்கோ...

வளரும் வளையங்களுக்குள்
வருடங்கள் புதைக்கவும்
வளர்ந்த உன் மகளுக்கு
ஒரு நாள் கீற்று வேயவுமாய்
ஆகிறது.

காற்புள்ளிகள்...

2009-04-07T00:35:00.002+05:30

அம்மா....கோவிலுக்குப் போகிறேன்!
அப்படித் தான் அறிமுகமானாள்

எதிர் வீடென்றெல்லாம்
ஏனோ எதுகை தரத் தோன்றவில்லை..

அண்ணாந்து பார்த்தது
இலக்கியமாகாத போதிலும்
அவள் இருந்ததென்னவோ
மாடி வீட்டில் தான்!!

முதல் சில நாட்கள்
நான் பார்ப்பதை
அவள் பார்க்கவில்லை...
பிறகோ நான் பார்ப்பதை
அவள் பார்ப்பதில்லை!!

பேசியதாகவும் எதுவுமில்லை
அவளிடம்...
இரவல் பெற்ற
காப்பிப் பொடிக்குள் துழாவிப் பார்த்தும்!!

ஒன்றரை ஆண்டுகள்
ஒன்றுமின்றிக் கடந்தும்
இங்கு எழுதப்
போதுமானதாக...

அவள்
ஊர் தொலைத்த ஓர் இரவில்
உதிர்த்துப் போயிருந்த
புன்னகையொன்று...

அவள் போன பிறகு போனதில்லை என்றாலும்...
இப்படி எப்போதேனும்
எழுதுகையில்
கோயில் தமிழாக இருந்தாலும்
கோவில் அழகாக இருந்தது...

நீயற்ற நிகழ்வுகளில்...

2009-03-22T18:46:00.001+05:30

ஆரஞ்சுப் படமிட்ட
பிஸ்கட் பாக்கெட்டின்
விலை கேட்டுவிட்டுக்
கைச் சில்லறையை
கணக்கிட்டபடியே
திரும்பி நடக்கும் குழந்தையும்

பார்த்தபோதெல்லாம் சிரித்த
இஷ்ட டீச்சர்
பைக்கின் பின் அமர்ந்து
செல்கையில் மட்டும்
பார்வை தவிர்த்துவிடுவதை
எதிர்கொள்கிற சிறுவனும்

தாய்க்குத் தெரியாமல்
ஓரிரவுக்காகத் தீப்பெட்டிக்குள்
ஒளித்து வைத்த பொன்வண்டு
இறந்ததைத் திறந்ததும்
அறிகிற மழலையும்

எப்படி அழாமல் இருக்கிறார்களென்று
அநேகத் தருணங்களில் நீ
உணர்த்திப் போயிருக்கிறாய்!!

நீ..the real u !

2009-03-20T02:07:00.001+05:30

நிஜத்தை நகைத்தவாறு நகர்கிறது காலம்.... "குழந்தைகள் வருங்காலங்கள் ! நீங்களே நாளைய உலகம் !!" என்று எப்போதும் யாரேனும் வானொலியில் சொல்லிக்கொண்டு தானிருக்கிறார்கள்... நான் எப்போதோ தகுதி இழந்ததை அக்காவின் மகன் முறையோடு அழைத்து உறுதி செய்கிறான் .பள்ளி செல்கையில் பார்த்து வியந்த பாய்கிற ரத்தங்கள் பல இன்று ரத்த அழுத்த மருந்துகளோடு நடப்பது எதோ செய்கிறது...

அந்த மருத்துவமனைக்குள் நுழையும் போதும் ‘நான் குழந்தை அல்ல’ என்று மனதிற்குள் உரு போட்டுக்கொண்டே செல்ல வேண்டியிருந்தது. . நான் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகத் தான் தென்பட்டிருக்க வேண்டும் அதனாலோ , அதையும் மீறியோ , சில குழந்தைகள் சிரித்தார்கள் ... . மொழி தெரியாது என முகத்தில் தெரிந்தது அவர்களுக்குப் பலம் கொடுத்திருக்க கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அதிகம் பேசினார்கள் ... இப்படித் தொடங்கிய காலைகளாய் இரண்டாண்டு சூரியன்கள் உதித்து ஓடியிருந்தன..

அத்தனை குழந்தைகளும் கடவுளுக்கு நிகர் ... ஆனாலும் சிலரோ கடவுள்கள் . அப்படி கொஞ்சம் பேர் முதல் தினத்திலிருந்து தென்பட்டிருக்கிறார்கள் . அதில் சிலரே இன்னும் இருக்கிறார்கள்!! நீங்களும் பார்த்திருக்கலாம்.... இவர்கள் அநேகமாய் ஒரு தொப்பி அணிந்திருப்பார்கள் . மூக்கோடு சேர்த்து வாயை ஒரு முகமூடி மறைத்திருக்கும் . கை பற்றி தாயை வழி நடத்தி நகர்ந்துகொண்டிருப்பர்கள் ரத்தப் புற்றுநோய்ப் பிரிவை நோக்கி.....

இவர்களைப் புத்திசாலிகள் என்றோ கொஞ்சம் தைரியசாலிகள் என்றோ கூறிக் கடத்திவிட முடியாது.. இவர்களின் உலகங்கள் உங்கள் உணர்தலுக்கு அப்பாற்பட்டது... வண்ணங்கள் இவர்களைக் கவர்ந்ததில்லை... வானங்கள் மின்விசிறியன்றி வேறொன்றும் விரித்ததில்லை... உணவு வெளிவராமலிருக்க மருந்து... அந்த மருந்து உள்ளிறங்க உணர்வு... முழங்கை தொடங்கி இருதயம் நனைக்கும் ஊசி..அவ்வப்போது மூக்கில் வழியும் ரத்தம்...இத்தனைக்கும் மத்தியில் இரவலின்றிச் சிரிப்பவர்கள் கடவுளர்களன்றி வேறெவர்?

மொழியும் பணியும் புரியத் தொடங்கி நாட்களோடு ஓடுகையில் ஒருநாள்... 'எதையும் செய்யும்' என்று எப்போதோ படித்திருந்த அந்த சிவப்புத் திரவம் சொட்டுச் சொட்டாகத் தன்னுள் இறங்குவதையே பார்த்தபடி சற்றே பரிச்சயமான சிறுமி...சிறு கடவுள்... கேட்டாள்.... இந்த மருந்து தன்னைக் குணப்படுத்துகிறதா இல்லை சாகாமல் காக்கிறதாவென்று.... தொழில் தொட்டு இரண்டும் ஒன்று தானென்று கடவுளோடு விவாதிக்கும் திராணியெல்லாம் இல்லை எனக்கு !!

நிற்க !

2009-02-12T01:41:00.001+05:30

உன் நினைவூறிக் களைத்துக்
கிறுக்கிக் கிடந்த
தினமொன்றின் பின்னிரவில்

என் சன்னல் கம்பியில்
ஒரு பட்டாம்பூச்சி
வந்தமர்வதற்கும்
வெளியே
அடைமழை தொடங்குவதற்கும்
சரியாக இருந்தது

நான் எழுதுவதை அத்தோடு
நிறுத்தினேன்..

தொடர்பவர்கள்
என்னைப் பட்டாம்பூச்சியென்றும்
உன்னை மழையெனவும்
உருவகித்துவிடக் கூடும்.

நீ நீர் !

2009-02-08T00:18:00.000+05:30

பெண்கள் இளநீர்..
நீ மட்டும்
கொட்டாங்குச்சியில்
தேங்கி நிரம்பிய
மழை நீர்!

துளி..

2008-02-19T19:33:00.001+05:30

உனக்காய் எழுதி
முழுமை பெறாத வரிகளைக்
காகிதக் கப்பலாக்கி வைப்பேன்;
மழை வரும் நாளில் அவை
கவிதைகளாகி விடுகின்றன..

sleepless !

2008-02-16T23:46:00.000+05:30

கொசு
மூட்டைப்பூச்சி
இப்போது
நீ..

won zero zero..

2008-02-16T23:38:00.002+05:30

என் பூச்சியங்களெல்லாம் ஒன்றாய்..
பக்கத்தில் நீ
ஒன்றாய்.

mobile !

2007-10-28T01:18:00.002+05:30

உலகமே எண்களால்
பேசிக் கொண்டிருக்கிறது
நீ தான்
இன்னும் கண்களால்